Abubakari Yakubu: Rambo voor Italianen

Yakubu speelde namelijk niet alleen verdedigend ijzersterk, ook in balbezit kweet hij zich uitstekend van zijn taak. Een succesvolle, moeilijke steekpass op Steven Pienaar in de beginfase, een afgemeten voorzet op Rafael van der Vaart, een opening hier, een kort passje daar, alles lukte. Bovendien bleven de normaal gesproken zwakkere kanten van de Ajacied verborgen. Zo maakte hij geen onnodige overtredingen (in totaal werd hij slechts vier keer teruggefloten), scoorde hij geen geel of rood en leed hij zelden balverlies. Voor Nederlandse begrippen was Yakubu daarom uitblinker. In Italië was men minder enthousiast. La Gazzetta dello Sport gaf hem een mager zesje. Rambo, noemde de Italiaanse krant hem. 'Koeman wilde dat hij de verdediging hielp. Hij deed dat met verve', aldus La Gazzetta. Een speler die sober zijn taken uitvoert is voor de Italianen minder opmerkelijk dan voor de Nederlandse voetbalpuristen.

Het heeft dan ook even geduurd voordat Nederland aan de niet typerende Ajacied Yakubu is gewend geraakt. 'Ik krijg soms klachten in het veld. "Doe eens rustig, joh!", zeggen ze dan. Maar wat nou rustig? Ik wil winnen, dáár gaat het om. Soms gaan tegenstanders te ver. Spugen ze in mijn gezicht of zo. Ja, dat gebeurt echt. Natuurlijk is dat smerig en word ik er boos om, maar ik laat niets merken. Ze willen je op die manier uit je spel halen. Maar ik ga gewoon door. Altijd', aldus de Ghanees eerder in Voetbal International.

Yakubu had zelf aanvankelijk ook moeite met Nederland. 'Waar ben ik nú terechtgekomen?, dacht ik toen ik in Nederland kwam. Wat me vooral opviel was de haast. Iedereen was bezig. Voor me, naast me, achter me, alles krioelde door elkaar heen. Druk, druk, druk. Dat was ik in Ghana niet gewend. Daar heeft iedereen ook van alles te doen, maar als het vandaag niet af komt, dan morgen maar. In Nederland ging alles ineens op tijd. Dat vond ik vreemd.'

Toch had Yakubu niet veel tijd nodig om zich aan te passen. 'Natuurlijk heb ik moeten wennen. Aan de intensiteit en vooral de manier van trainen. De positiespelen en de pass- en trap oefeningen. In Nederland is het: combineren, één keer raken en weg! In Ghana krijg je de bal en is het de bedoeling dat je er iets leuks mee gaat doen. Mooie trucjes. Dat wilde ik in het begin hier ook, maar ik kreeg gelijk op mijn kop. "Simpel spelen!", kreeg ik te horen. Gelukkig had ik ook dat snel onder de knie.'

Het geheim achter zijn gedreven spel, is niet moeilijk te verklaren, meent Yakubu. 'Het is te gemakkelijk te denken dat het door mijn armoedige jeugd komt. Het is gewoon een karaktereigenschap. Als je ergens voor knokt, zul je dat uiteindelijk ook bereiken. Nog steeds geef ik iedere training honderd procent. Ik denk dat mentaliteit belangrijker is dan talent. In een wedstrijd zal ik me in ieder geval niet inhouden. Nooit! In een duel is het hij of jij. Je moet winnen. Afbreken! Bij Ajax hebben ze zeker in het begin wel aan mij moeten wennen.'