2008: De teloorgang van The Grand Old Man
Hij was zo'n grootvader die zich ondanks het leeftijdsverschil zo goed kon inleven in de wereld van zijn oogappels. Die hen intern wél hard aanpakte maar naar buiten vooral ook beschermde tegen de gevaarlijke buitenwereld. Die een veilige schoot bood aan de Nederlandse beloftes zodat ze konden groeien, met twee Europese titels als tastbaar resultaat. Zijn grandeur maakte hem zelfs kandidaat voor het Grote Oranje.
© Pro Shots
De Olympische Spelen moesten in 2008 de status van Grand Old Man definitief bevestigen. Hij mocht drie ervaren krachten meenemen in een poging Nederland na 56 jaar weer aan olympisch voetbalsucces te helpen. De keuze voor dispensatiespelers Gerald Sibon, Roy Makaay en Kew Jaliens riep hier en daar vraagtekens op, waar andere kandidaten vanwege het succes met hun club op het laatste moment niet meer beschikbaar waren. 
Maar ook met Robbie Wielaert was het waarschijnlijk niet goed afgelopen. Het werd een missie met averechts effect. Olympisch Oranje haperde in China, buitelde over zich heen in hele en halve waarheden.
In China kwamen breuken van het zorgvuldig opgebouwde standbeeld aan het licht. Hij straalde niet meer in de ogen van zijn hem ontgroeide spelers, mopperde openlijk over de instelling van de in zijn ogen verwende beloftes en vergat daarbij juist zijn oogappels uitleg te verschaffen.
In september eindigde voor 3.750 toeschouwers in het Zwitserse Schaffhausen de jacht op de derde Europese titel op rij voor Jong Oranje in een deceptie. Het was een passend decor voor een teloorgang van de Fries. Foppe de Haan raakte in 2008 zijn glans kwijt.