Niet te snel tevreden zijn, dat typeert Demy de Zeeuw

23/11/2009 22:05

Voetbal International kiest na elke speelronde in de Eredivisie de Gillette Speler van de Week. Tijdens de veertiende speelronde was dit Demy de Zeeuw.

Er waren in de aanloop naar het treffen met SC Heerenveen de nodige twijfels of hij wel mee kon voetballen. Ook bij Demy de Zeeuw zelf. Zijn amandelen waren geknipt, zijn gebutste knie speelde nog wat op en schieten was op de twee voorafgaande trainingen maar een pijnlijke aangelegenheid. Maar van dat pijnlijke schieten bleek in die sprankelende eerste helft tegen SC Heerenveen niet veel.

Al na zeven minuten nam De Zeeuw de bal vol op de wreef na een aanvallende actie van linksback Vurnon Anita: 1-0. Een kwartier later was de lange trap op maat van verdediger Toby Alderweireld, wipte De Zeeuw de bal met een Bergkamp-achtig dansje over de houterige mandekker Kristian Bak Nielsen om vervolgens met een woeste volley doeltreffend uit te halen. En tussen de swingende bedrijven door zette de middenvelder ook nog eens Marko Pantelic en Luis Suarez met splijtende passes vrij voor het Friese doel.

'Ik alleen heb vandaag al vier of vijf assists gegeven', constateerde hij na de 5-1 overwinning op Heerenveen. 'Die moeten de spitsen maken. We moeten hier gewoon met 9-1 winnen.'

Niet te snel tevreden zijn, dat typeert hem wel. Niet voor niets geldt Demy de Zeeuw in Amsterdam als de aanjager. Hij is de middenvelder die met zijn onvermoeibare rushes dynamiek aan het Ajax-spel geeft, de intelligente voetballer die het simpele spel voetbal maar ook de steekpass beheerst en de sluwe professional die voorvoelt wanneer een wedstrijd wat vuur nodig heeft.
De Zeeuw draait zijn hand niet om voor een opstootje, binnen of uit buiten het veld.

Of hij geeft in de aanloop naar de wedstrijd tegen zijn oude club AZ een interview waarin hij vertelt dat de Alkmaarders te lichtzinnig over zijn vertrek hebben gedacht en dat de scherpte onder de huidige trainer Ronald Koeman aan het verdwijnen is. En terwijl het rumoer aanzwelt zie je bij hem altijd die grote, haast verwonderde ogen en die geheven handjes in een samenspel van vermoorde onschuld.

Hij is goed voor Ajax en Ajax is goed voor hem, zo constateert De Zeeuw wekelijks. Zo is hij in de pikorde van het Nederlands elftal gestegen van vijfde of zesde middenvelder naar een speler die dicht tegen de basis aanzit. In Amsterdam voelt De Zeeuw de prikkels weer door het lijf gieren. Het is de sensatie van het eigenhandig moeten vliegen, de automatische piloot is er vanaf.

'Ik zocht na vier seizoenen gewoon een andere uitdaging', zo vertelde hij afgelopen zomer in VI over zijn veelbesproken transfer. 'Bij AZ heb ik alles meegemaakt. De verhuizing naar een nieuw stadion, goed jaar, bijna kampioen, slecht jaar, alsnog kampioen.' En, zei hij erbij: 'Ajax heeft ook veel meer aantrekkingskracht.'

---