Het WK 2010 van het loopwonder Thomas Müller

20/07/2010 12:15

Hij maakte de afgelopen weken vijf doelpunten en leverde bovendien drie assists. Daarmee was Thomas Müller (foto) de meest waardevolle speler van het WK 2010.

De twintigjarige aanvaller kwijnde vorig seizoen nog weg bij de amateurs van Bayern München, totdat Louis van Gaal Müller aan het werk zag en hem vervolgens bij de eerste selectie haalde.

Het werd een succesverhaal, net zoals het WK in Zuid-Afrika een succesverhaal werd voor Müller. In de Bundesliga maakte hij dertien doelpunten en was het Bayern-talent goed voor elf assists. Het ligt voor de hand met die wetenschap al zijn voorgaande trainers af te maken en de scouts te bestempelen als blind en bijziend, maar dat is wat kort door de bocht.

Wie Müller als voetballer ontleedt, ziet aanvankelijk niets bijzonders. Fysiek weliswaar sterk, 1 meter 86 lang, en gezegend met een groot loopvermogen. Maar op technisch gebied zijn er niet echt uitschieters te vinden.

Een goed rechter- en een redelijk linkerbeen, maar niet iets dat eruit springt. Müller is geen voetballer die je meteen opvalt tijdens een wedstrijd. Hij heeft namelijk geen aparte of specifieke beweging in huis, een man passeren is duidelijk niet zijn specialiteit. Hij beheerst alles eigenlijk een beetje.

Maar hij heeft wel iets specifieks dat Louis van Gaal blijkbaar meteen herkende. Müller heeft behalve een enorm loopvermogen ook het gevoel om op het juiste moment de diepte te kiezen. En daarnaast beschikt hij over het instinct van een killer om het dan ook af te maken.

De coach van Bayern München schatte in dat die kwaliteiten zijn elftal sterker zouden maken, net zoals bondscoach Joachim Löw begreep dat Müller een grote rol zou kunnen gaan spelen in Die Mannschaft op het WK 2010.

De kwaliteit diepgang is er een waarnaar steeds meer wordt gezocht in het moderne voetbal. Passieve centrumspitsen en eenzame vleugelspitsen zijn niet meer geschikt om versterkte defensies open te breken. Diepgaande middenvelders en naar binnenkomende flankspelers zijn nodig om defensies te verrassen.

Het is geen toeval dat Robin van Persie een zwaar WK achter de rug heeft, waar hij zes wedstrijden lang op een eiland heeft gewoond. Nederland heeft geen speler die naast de centrumspits opduikt en hem steunt.

Merkwaardig genoeg hadden we die nog wél in de voorbereiding. Toen was het Ibrahim Afellay die de kracht had bij te sluiten en zo zorgde dat Van Persie op 9 uitstekend functioneerde. Het is een van de nadelen van het 4-2-3-1-systeem dat tegenwoordig de wereld verovert.

De spits staat al snel in zijn eentje wanneer er geen diepgaande spelers zijn. Daarom zie je ook dat het type Müller steeds belangrijk wordt in het moderne voetbal. Je ziet ze ook in de Nederlandse competitie.

Spelers als Siem de Jong, Erik Falkenburg, Otman Bakkal; het zijn geen tovenaars op de vierkante meter, maar ze geven een elftal een extra wapen met hun loopvermogen en het gevoel voor diepte en het juiste moment. Het is geen toeval dat Duitsland en Müller de wereld hebben verrast met spectaculair voetbal.

Vaak via de snelle omschakeling, maar ook gebaseerd op techniek en combinatievoetbal. Het land was vóór het toernooi in rouw, omdat Michael Ballack met een blessure moest afhaken. Maar achteraf was dat het beste dat Die Mannschaft kon gebeuren.

De vedette die alle ballen komt ophalen om daarna in zijn eigen tempo het spel te verdelen, werd vervangen door de dynamische spelverdeler Mesut Özil en de man met de ijzeren longen, Thomas Müller. Het had het toernooi van Michael Ballack moeten worden, maar het werd het toernooi van Thomas Müller.


Taco van den Velde