Voor Brazilië is het WK 2014 al begonnen

26/07/2010 10:00

Meer nog dan de WK-eindstrijd tegen Spanje, zal de winst op Brazilië in de kwartfinale een plek in het collectieve Nederlandse voetbalgeheugen gaan innemen. Verloren finales hebben we immers al genoeg op onze harde schijf staan en historische zeges zijn er om te koesteren.

In Brazilië werkte het de voorbije weken precies andersom. In de media aldaar bestonden de nabeschouwingen vooral uit het wegwerken van de verantwoordelijke bondscoach Dunga.

Aan de kwartfinale zelf werden weinig woorden meer vuil gemaakt, die is in het grootste voetballand op aarde vooral uitgelegd als de ultieme wake up-call. Het volgende WK is in Brazilië en dan is er voor de Seleção nog maar één optie: de titel grijpen.

'De vroegtijdige uitschakeling in Zuid-Afrika was nog enigszins te rechtvaardigen', zei bondsvoorzitter Ricardo Teixeira vorige week. 'Maar als dat in 2014 opnieuw gebeurt, gaan we het trauma van 1950 herbeleven. Dat kunnen we niemand in Brazilië aandoen.'

Ze zijn er zestig jaar na dato nog altijd niet van hersteld, van het WK '50, het toernooi waarin Brazilië in eigen land de wereldtitel verspeelde aan Uruguay. Het woord trauma dekt de lading niet eens.

Een bekende Braziliaanse schrijver, Nelson Rodrigues, vergeleek het jaren later zelfs met de Amerikaanse atoombommen op Japan: 'Elk land heeft zijn eigen onherstelbare ramp, zoiets als een Hiroshima. Onze ramp, ons Hiroshima, was de nederlaag tegen Uruguay in 1950.'

Fijnzinnig is anders, maar het geeft aan hoe diep en open de wonden altijd gebleven zijn. Zijn collega-schrijver Carlos Heitor Cony bediende zich van al net zo gezwollen taalgebruik:

'De overlevenden van die wrede middag geloofden dat ze nooit meer gelukkig zouden zijn. Wat er gebeurd is op 16 juli 1950 verdient een collectief monument, zoals het Graf van de Onbekende Soldaat. Dit zijn de dingen die een natie vormen, een volk dat ondergedompeld is in zijn eigen verdriet.'

Als hoofdschuldige werd destijds doelman Barbosa aangewezen. Het winnende doelpunt van Uruguay-aanvaller Alcides Chiggia was een schot in de korte hoek en dat feit is Barbosa tot aan zijn dood, april 2000, nagedragen.

Zo werd hem in 1993 een bezoek aan het trainingskamp van Brazilië geweigerd, omdat hij ongeluk zou brengen. Barbosa stierf berooid en verbitterd. Zijn bekendste uitspraak tekent zijn ongelukkige leven: 'In de Braziliaanse rechtspraak is de maximumstraf dertig jaar, maar mijn gevangenisstraf duurde vijftig jaar.'

Het behoeft verder geen betoog dat Mano Menezez (foto), de nieuwe bondscoach van Brazilië de komende vier jaar onder ongekende druk komt te staan. Het volgende WK staat de eer van een complete natie op het spel en de Goddelijke Kanaries hoeven niet op een feestelijke rondvaart te rekenen na een verloren finale.

Het nationale debat over de opvolging van Dunga hield het land weken in de greep. In die zin is het WK 2014 in Brazilië al begonnen.

Tweehonderd miljoen Brazilianen hebben geen oog voor het feit dat hun nationale elftal al jaren aan erosie onderhevig is. Zij eisen niets minder dan de wereldtitel. Ga dan als bondscoach in eigen land maar eens uitleggen, ergens halverwege juli 2014, hoe het komt dat Duitsland er met de wereldcup vandoor is gegaan.


Simon Zwartkruis