Heimwee naar Diego Armando Maradona

12/07/2010 10:30

Met de aftocht van Diego Armando Maradona zijn de rookwolken boven Zuid-Afrika weggetrokken. Het beeld zal voor altijd beklijven; de bondscoach van voetbalwereldmacht Argentinië die paffend en walmend over het trainingsveld wandelt.

Het vormde een verrukkelijk contrast met de fysiologen en wetenschappers die tijdens het toernooi over elkaar heen struikelden met wartaal over zuurstoftenten en periodisering. Voor Maradona geen zuurstofmasker, maar een dikke sigaar. Wat anderen daarvan vinden zal hem een zalige zorg zijn.

Met de uitschakeling van Argentinië door Duitsland was het WK ontdaan van haar spectaculairste attractie. Bij de FIFA zagen ze Maradona liever gaan dan komen in Zuid-Afrika, vanwege zijn turbulente verleden en zijn onaangepaste gedag in het heden.

Zijn belofte om bij een wereldtitel van Argentinië naakt door Buenos Aires te gaan rennen, deed FIFA-baas Sepp Blatter huiveren. Een goed teken. Maradona vond het allemaal best en bleef de mondiale media op een manier bespelen die tijdens een eindtoernooi nog nooit vertoond was.

Hij gebruikte zijn chaotische persconferenties om zijn minachting van de pers te cultiveren en om zijn spelers te bewieroken. Nog voor het WK van start ging blafte Maradona zijn gehoor het volgende toe:

'Ik heb 23 krijgers bij me, ze komen allemaal voor een basisplaats in aanmerking en ik ben bereid samen met ze sterven. Wat jullie daarvan vinden interesseert me nog minder dan niks.' De toon was gezet.

Vijanden creëren om een groep sterker te maken, het is niet van vandaag of gisteren. Maar Maradona tilde die truc de voorbij weken naar een hogere niveau, vooral omdat hij zonder aanzien des persoons de aanval bleef zoeken.

Toen collega-grootheden Pelé en Michel Platini hun vraagtekens bij zijn trainerskwaliteiten plaatsten, reageerde Maradona als door een adder gebeten. Pelé kreeg het dringende verzoek in een museum te gaan staan en over Platini zei hij:

'Die komt uit Frankrijk en Fransen voelen zich altijd verheven boven anderen. Hebben die twee niks anders te doen dan onzin over mij uit te kramen?'

Er valt natuurlijk genoeg aan te merken op de werkwijze van Maradona. Alleen de beste voetballer aller tijden kan het zich als coach veroorloven in twee jaar tijd 107 spelers in te zetten. De afwezigheid van de Internazionale-vedetten Javier Zanetti en Esteban Cambiasso was ronduit onbegrijpelijk.

Middenvelder Juan Sebastian Verón had allang naast Pelé in het museum moeten staan. En de wijze waarop Argentinië in de kwartfinale werd afgeschminkt door Duitsland liet niets aan de verbeelding over.

Het weerhield de Argentijnse bevolking er niet van Maradona en zijn zelfbenoemde krijgers na terugkeer met duizenden op te wachten in Buenos Aires. Via spandoeken riepen ze hun volksheld op toch vooral bondscoach te blijven.

Het valt voor niemand in de wereld voor te stellen hoe moeilijk het is om Maradona te zijn. En soms, na zo’n roemloze uitschakeling bijvoorbeeld, maakt het zijn leven makkelijker. Alles wordt vergeven en vergeten, puur omdat hij Maradona is.

Omdat we massaal heimwee hebben naar de ongepolijste technicus die hij was, zeker tijdens een WK zonder individuele uitschieters. En omdat we hier in Zuid-Afrika zo hebben genoten van zijn sketches in de persruimtes, z'n maniakale gedrag langs de zijlijn en van zijn woeste emoties.

Maar als de rook is verdreven en de lach is weggestorven, resteert niets dan de nuchtere realiteit. 'Argentinië wordt geen wereldkampioen', zei Louis van Gaal voor aanvang van het WK. ‘Want daar heb je een goede coach voor nodig.’ Had Van Gaal toch weer gelijk.


Simon Zwartkruis