Van Marwijk maakt weinig internationale vrienden

22/06/2010 13:15

Voor de tweede keer in drie dagen tijd werden we in Zuid-Afrika omringd door mopperende journalisten uit het buitenland.

Dat zit zo: iedere bondscoach is op het WK verplicht twee keer per week de internationale media te woord te staan. De hobby van Bert van Marwijk zal het nooit worden en dat hoeft ook niet.

Maar de wijze waarop de Nederlandse keuzeheer zichzelf en zijn land in de eerste week van het eindtoernooi presenteerde, liet nogal wat te wensen over. Zolang we met Hollanders onder elkaar zijn, is er niets aan de hand. Dan neemt Van Marwijk de tijd, is geen onderwerp onbespreekbaar en klopt de mix tussen ernst en luim.

Niet in het minst dankzij perschef Kees Jansma, die uit zijn eigen rijke ervaring weet hoe het spel tussen staf en pers moet worden gespeeld. Maar zodra de buitenlandse media tegen Oranje beginnen aan te schurken, gebeurt er iets merkwaardigs met bondscoach Van Marwijk.

Hij raakt geprikkeld, antwoordt kortaf en naast hem zit Jansma nauwlettend de tijd in de gaten te houden. Beiden lijken ze continu te denken: Wegwezen hier.

Zo was het tijdens de eerste internationale bijeenkomst in Johannesburg, en op de dag voor Nederland-Denemarken was dat niet anders. Toegegeven, er worden regelmatig onbenullige vragen gesteld op zulke conferenties.

Zo wilde een Braziliaanse journalist weten of de rivaliteit tussen Nederland en Denemarken te vergelijken was met die tussen Brazilië en Argentinië. Een Uruguayaan vroeg om een analyse van Ajax-aanvaller Luis Suarez. Relevant is anders.

Maar de manier waarop Bert van Marwijk reageerde viel slecht, daar in de perszaal van stadion Soccer City. De Braziliaan kreeg van Van Marwijk te horen dat deze vraag hem niks interesseerde. Op het verzoek over Suarez zei de bondscoach te hopen niet elke persconferentie dit soort vragen te krijgen.

Achter ons sisten enkele Spaanse en Zuid-Amerikaanse verslaggevers Van Marwijk enkele verwensingen toe die met geslachtsdelen van doen hadden. Kort daarop drong Jansma aan op de laatste twee vragen vanuit de zaal.

'Want ik kreeg vijf minuten geleden al een teken dat we moeten stoppen', zei de perschef. In een hoek van de zaal schudde een medewerkster van de FIFA haar hoofd. 'It's up to you', reageerde ze. Het mocht dus net zo lang duren als het de staf van Oranje beliefde.

Het komt allemaal wat geforceerd over. Een WK is veel méér dan alleen een voetbaltoernooi. De belangrijkste bijzaak van het leven wordt vier weken hoofdzaak, culturen smelten samen, de commerciële belangen zijn immens en de hele wereld kijkt mee.

Voorgangers als Guus Hiddink, Frank Rijkaard en Marco van Basten leken dat beter te beseffen. Uiteindelijk zijn het de spelers die de show maken, maar zeker ook de bondscoaches dienen als internationale visitekaartjes van hun land te fungeren.

Daar past geen nukkig en narrig gedoe bij. Van zijn allerbelangrijkste taak kwijt Van Marwijk zich al twee jaar prima: hij voert een helder selectiebeleid, heeft zijn ploeg een volwassen speelstijl aangemeten en houdt intern de gelederen gesloten. In eigen land oogst de trainer waardering met zijn ongecompliceerde manier van doen. Maar de wereld is groter dan Nederland alleen.

Vermoedelijk zal het Bert van Marwijk worst zijn hoe de verre buitenwereld naar hem kijkt. Hij is niet in Zuid-Afrika om nieuwe vrienden te maken. Maar het zou zijn mondiale uitstraling goed doen als hij wat soepeler met zijn rol als Nederlands voetbal-ambassadeur omgaat.

Het is tijdens die internationale persconferenties een kwestie van open overkomen, de tijd nemen, onwetendheid accepteren, interesse veinzen en hier en daar wat veren steken in plekken waar de zon nooit schijnt. Zo moeilijk is het allemaal niet.


Simon Zwartkruis