Afellay en Van der Wiel stalen de show bij Oranje

08/06/2010 12:45

Tussen al het gekrakeel door over De Grote Vier en De Afgevallen Vier waren er fraaie dingen te zien in Seefeld. Het prikkelde en tintelde, het volgen van de nationale ploeg in de voorbereiding op een groot toernooi.

De lekkerste ingrediënten: een kortgeschoren veld in een uitgestorven bergdorp, het op hol geslagen WK-circus nog mijlenver weg, een bondscoach die eindelijk wekenlang zijn stempel kon drukken en de beste spelers van het land die strijden voor hun kans op bestijging van het allerhoogste voetbalpodium op aarde.

Ook de tragiek sprak in Oostenrijk een woordje mee, toen Orlando Engelaar, Ron Vlaar, Jeremain Lens en Vurnon Anita halverwege het trainingskamp op het vliegtuig naar huis werden gezet. Daartegenover stond de blijdschap van de 23 overlevers.

Van hen lieten drie internationals zich nadrukkelijk zien tijdens de twaalfdaagse hoogtestage. Allereerst was daar de indrukwekkende rentree van Robin van Persie. Hij bewees andermaal dat aangeboren talent zich niet laat dwarsbomen door langdurig blessureleed.

Dat was al zichtbaar in de slotfase van de Engelse competitie bij zijn club Arsenal, en Van Persie trok die lijn moeiteloos door in het Nederlands elftal. Ook de druk die hij zichzelf oplegde door openlijk zijn voorkeur voor de spitspositie uit te spreken had geen enkele invloed.

Van Persie ging er twee weken terug staan in de oefenwedstrijd tegen Mexico in Freiburg, drukte nog vóór de pauze twee keer af
en voorzag Oranje aldus van een nieuwe impuls. Eerste missie volbracht.

Gezien de kwaliteiten van Van Persie hoefde dat niet eens verbazing te wekken. Verrassender was de inbreng van Ibrahim Afellay in Seefeld en Freiburg. De middenvelder bekroonde een sterke en dominante trainingsweek met een uitblinkerrol tegen Mexico.

Hijzelf denkt er anders over, maar zijn tweede seizoenshelft bij PSV was beneden zijn stand. Afellay worstelde met zijn vorm en met zichzelf. Vanaf het moment dat de Utrechter bij Oranje terugkeerde op de positie waar hij thuishoort, aanvallend op het middenveld, dribbelde en combineerde hij zich in ultrakorte tijd weer in vorm.

Dat controlerende gedoe bij PSV beperkt zijn sterkste punten. Bevrijd uit dat korset speelde Afellay de beste interland sinds zijn debuut, ruim drie jaar geleden.

Buiten de spotlichten van Freiburg klopte nog een andere international op de deur die naar het buitenland leidt. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is, transporteerde Gregory van der Wiel zijn niveau van afgelopen seizoen bij Ajax naar het hogere plan van Oranje.

Het leverde hem een aanbeveling op van collega-international Nigel de Jong bij diens club Manchester City. 'Voor mijn gevoel speelt Gregory bij Ajax met twee vingers in zijn neus en is hij rijp voor een volgende stap', zei De Jong in Oostenrijk.

Met hetzelfde gemak profileerde Van der Wiel zich tijdens de trainingen in Seefeld. In de geest van dat skioord slalomde hij tijdens de onderlinge partijspelen over de rechterflank, losjes en vastberaden tegelijk. Geen wonder dat hij behalve bij Manchester City ook bij Arsenal, Juventus en AS Roma scherp op de radar is verschenen.

Tijdens het naderende WK zullen de scouts van die clubs hem op het hoogste niveau gaan wegen. Want dat Van der Wiel in Zuid-Afrika basisspeler zal zijn, lijdt geen twijfel. Tegen Mexico moest hij Khalid Boulahrouz nog even voor laten gaan in het kader van de laatste selectieprocedure, maar op de eindronde is alles anders.

Daar lijkt Van der Wiel zelf ook niet aan te twijfelen, getuige het bericht dat de Amsterdammer na zijn reservebeurt tegen Mexico de wereld in twitterde: 'De eerste overwinning is binnen! Helaas niet gespeeld vandaag, volgende keer weer!' De toekomst is aan Van der Wiel. Het heden ook.


Simon Zwartkruis