'De arm van Nederland wordt nu om je heen gelegd'

14/11/2011 10:30

Ik was nog nooit bij een officiële afsluiting van een inburgeringcursus geweest. Het lijkt me nu eenmaal niets, zo'n gezwollen en opgelegde Ik hou van Holland-samenzwering. Eén tv-uitzending per week met van die kneuterige vaderlandslievende flauwekul is tenslotte al meer dan een mens kan verdragen.

Maar ja, deze dinsdag op het trainingscomplex van FC Twente liep ik Douglas (foto) tegen het indrukwekkende lijf. Op het veld een gepantserde verdediger, in de normale omgang een ontwapenende jongeman met een hoge aaibaarheidsfactor. 'Kom je morgen ook op mijn paspoortfeestje?', vroeg Douglas. 'Dan neem ik gebak mee.' En hij drukte zijn vuist stevig tegen míjn vuist. Mijn knokkels wisten direct: dit is vast de gebruikelijke groet onder echte, Braziliaanse mannen.

Uit beleefdheid en misschien ook wel zucht naar gebak toog ik woensdag naar het gemeentehuis van Enschede. De KNVB had teammanager Hans Jorritsma afgevaardigd om de toekomstige international van het Nederlands elftal bij te staan in diens moment suprême. Zelfs het NOS-journaal was uitgerukt voor deze nationale happening. Op de tafels stonden petitfourtjes met daarop prikkertjes in rood-wit-blauw.

Niet iedereen kon de verklaring van Douglas tot Nederlands staatsburger bijwonen. Zijn moeder had 's ochtends vanuit São Paulo telefonisch haar zegen gegeven. Douglas' nieuwe stiefmoeder Beatrix ontbrak evenzeer omdat ze op Curaçao aanzat bij een bijeenkomst vol zang en dans. Majesteit liet echter zien niet de beroerdste te zijn en had een tekening van zichzelf gestuurd. In kleur en met hoed. Wel teleurstellend: van de Teletoeters ontbrak elk spoor.

Douglas onderging de ceremonie in een modieus, zwart overhemd. Dochter Lais had speciaal voor de gelegenheid een speen met glittertjes in haar mond gedaan. Vriendin Kristèl leek danig gespannen, want er kon gedurende de vrolijke bijeenkomst geen lachje af, maar toch had ook zij een indrukwekkend moment van glorie. Toen ze zich voorover bukte, ontvouwde zich een spectaculair aangezicht. Op haar onderrug heeft Kristèl namelijk de naam Douglas getatoeëerd en dat is haar manier om te zeggen dat ze echt van deze profvoetballer houdt. Dat kon je ook zien aan de sierlijke krullen waarmee de letters in haar rug waren gestanst. Daar was echt tijd voor uitgetrokken.

Ook de burgemeester van Enschede was in vorm. Hij las zijn speech weliswaar van papier af, maar de woorden kwamen wel recht uit zijn hart. 'De arm van Nederland wordt nu om je heen gelegd', zei Peter den Oudsten. Douglas knikte enthousiast, die metafoor kende hij nog van die talrijke momenten vlak voor een wedstrijd. Dan gaan hij en zijn ploeggenoten allemaal in een mooie kring staan, slaan ze de armen over elkaar schouders en slaken ze vervolgens een ferme yel. Hup Twente!

Dat is het fijne aan Nederlanders. Wij zijn er zeer bedreven in een arm om een ander heen te leggen. Kijk naar Mauro. We jagen hem het land uit, maar niet voordat we met z'n allen eerst een arm om hem heen hebben gelegd. Kop op, jongen, in een ander land heb je vast meer kans op mededogen. Bij de buren is het gras tenslotte altijd groener.

Intussen was Douglas alleen maar blij. Hij had hard gestudeerd op onze nationale geschiedenis, zeden en gewoonten om dezelfde nationaliteit als zijn vriendin en kind te kunnen vergaren. En ook de lokroep van Oranje is prettig. 'Dat is een van de sterkste ploegen ter wereld. Het is een droom daarin te mogen voetballen.'

De burgemeester sprak een slotwoord. 'Ga heen als een gelukkige Nederlander', zei hij. Dat deed Douglas, want een dag later trad hij voor het eerst in een wedstrijd van FC Twente aan als een gelukkige Nederlander. Het was nog wel tegen de Denen van Odense BK. Voetballend voor nieuw volk en vaderland had Douglas al na tien minuten zo'n typisch flierefluitmomentje van de Copacabana. Vlindertje, vlindertje, fladder maar. Douglas wilde terugspelen op doelman Nikolay Mihaylov, maar trapte finaal langs de bal. Spits Djiby Fall profiteerde direct met een goal.

Wel of geen Nederlands paspoort; een Braziliaan verloochent zomaar niet zijn afkomst.

Peter Wekking