'Alleen topclub bij zonneschijn, nooit bij regen'

16/02/2010 09:15

Van het bewind van John Jaakke als voorzitter van Ajax kan ik mij weinig meer voor de geest halen. Sterker nog: eigenlijk kan ik mij John Jaakke niet meer herinneren. Of het moet zijn van die ene nieuwjaarspeech, drie jaar geleden, toen hij de Ajacieden een spiegel met gitzwart glas voorhield.

Het was de preses een doorn in het oog dat Ajax bij nederlaag of tegenslag de oorzaak nooit bij zichzelf zocht en altijd bij een ander neerlegde. 'Alsof zíj gek geworden zijn. De tegenstander, de scheidsrechter, het veld, de media; er worden dan vele oorzaken gezocht voor ons eigen falen. Dit gedrag past wat mij betreft bij Calimero, maar niet bij Ajax.'

Tout Amsterdam liet de reprimande op zich inwerken, peinsde even en proostte daarna enthousiast op de eigen reïncarnatie. Mooi gesproken, voorzitter! En ze wisten: Ajax wordt weer zichzelf: krachtig, fameus, onoverwinnelijk. De rol van de rest is uitgespeeld, zelfs in de hoedanigheid van zondebok.

Drie gloriearme jaren later zijn de beklagenswaardige tijden van Hiep-Hiep-Hallo in alle hevigheid teruggekeerd. De Ajacieden zijn wederom de beste en dan vooral in het gejeremieer. De atheïsten uit Amsterdam geloven alleen in hun eigen heerlijkheid en doen derhalve niet aan schuldbelijdenis. Want schuld, dat is het privilege van De Ander.

Ajax is een club van rouwenden geworden. Zelden zie je een lach, nergens is levensvreugde, alleen maar jammeren. Vrijwel wekelijks daalt de riedel van het slachtofferisme op ons neer. De directeur klaagde onlangs dat er in de Europa League te weinig geld wordt verdiend. Kampioen worden dan maar, dunkt me.

De vedette schold na afloop van de 1-1 bij Feyenoord op de scheidsrechter, maar ik hoorde Luis Suarez niet over de enorme kans die hij zelf had verprutst. En hij speelde helemaal de doofstomme nadat het arbitrale kwartet Ajax in de strijd om de KNVB-beker voorbij NEC had geholpen.

De trainer kreeg eerder dit seizoen al de lachers op zijn hand met zijn armoedige complottheorie dat de KNVB Ajax met opzet zware competitieduels na een Europa League-ronde toebedeelt.
Arm Ajax: alleen topclub bij zonneschijn, nooit bij regen.

Met Martin Jol (foto) hebben de Amsterdammers er een heuse maestro in de misleiding bij gekregen. De stoer ogende Hagenees is als geen ander in staat om met het aanroepen van allerlei bij- en randzaken de aandacht van het falen van zijn eigen spelers af te leiden. Het komt erop neer dat Ajax nooit een wedstrijd verliest, maar hooguit niet in staat is om die te winnen.

Hoogwaardig was recent Jols toneelspel bij Studio Voetbal, waarin hij Ajax ophemelde omdat zijn ploeg zoveel punten voorsprong had op regerend kampioen AZ. Over de grote achterstand op PSV, dat vorig seizoen ónder Ajax eindigde, hoorde je hem niet.

Vorige week moest ik aan Jol denken toen De Telegraaf moord en brand schreeuwde over de aanstelling van de Twentse scheidsrechter Bas Nijhuis bij Ajax-Roda JC. Drie dagen later stond immers Ajax-FC Twente op het programma en er zou maar eens een Ajacied een gele kaart krijgen.

Te bewijzen is het niet, maar het zou mij niets verbazen als Jol de dirigent van het artikel was door in de aanloop even een stevige arm om de schouder van de Telegraaf-journalist te slaan. 'Hé, ouwe pik, ouwe pijp. Regel dat even. Dat kun jij best.'

Na de wedstrijd tegen Roda JC – soepeltjes gewonnen door twee penalties en afgesloten zonder gele kaarten – verkondigde Jol dat hij altijd uitgaat van het objectieve in de scheidsrechter.

Dat is dus dezelfde trainer die voorafgaand aan FC Twente-Ajax in dezelfde Telegraaf fulmineerde dat het onbegrijpelijk was dat Pieter Vink was aangesteld als scheidsrechter omdat die in het verleden de Amsterdammers bepaald niet had bevoordeeld. Hoe provinciaals kun je zijn?

Afgelopen zondag zag ik Ajax met de faam van weleer met 3-0 winnen van FC Twente. Na een moeizaam begin toonden de Amsterdammers zich veerkrachtig en ook daadkrachtig. Met agressief spel werd de tegenstander opgevreten. Precies zoals John Jaakke het destijds voorspiegelde. Hiep Hiep Hoera.


Peter Wekking