'Heimwee naar Dennis Bergkamp'

12/01/2010 09:15

Tussen Harry Potter en een aflevering van Lord of the Rings in was de kamer ineens vervuld met échte magie.

Tijdens een van de vele jaar- en decenniumoverzichten op tv wervelde Dennis Bergkamp door het beeld. De supporters van Arsenal, minnaars van het pure voetbal, hadden de goal die Bergkamp in 2002 produceerde tegen Newcastle United gekozen tot de mooiste van de afgelopen tien jaar.

Ik ging er nog maar eens goed voor zitten, Winterland werd Wonderland, en de betovering kwam opnieuw. Robert Pires leverde een strakke inspeelpass af, Dennis Bergkamp tikte de bal langs verdediger Nikos Dabizas en danste hem zelf aan de andere kant voorbij.

De houterige Griek sloeg verbouwereerd tegen de grond, bal en maestro ontmoetten elkaar opnieuw en Bergkamp schoof ’m in opperste beheersing langs keeper Shay Given. Het was een doelpunt als een gedicht, want alle bewegingen rijmden op elkaar en Harry Potter trok zich nederig terug in zijn Kindergarten.

Ik kwam erachter dat ik heimwee heb naar Dennis Bergkamp, deze schepper van voetbalgeschiedenis van wie schrijver Nick Hornby zich ooit bewonderend afvroeg of hij over drie voeten beschikt.

Bergkamp was een van die zeldzame spelers die wekelijks demonstreerden dat voetbal de laatste kunstvorm is die de wereld van de ondergang kan redden. Helaas, hij is alleen nog maar held van het archief.

Meer nog dan zijn hallucinerende dribbels en zijn striptease aan schijnbewegingen was Bergkamps grootste gave het merendeel van de tijd niet gezien te worden. Buiten het stadion leek hij domweg niet te bestaan en koesterde hij de distantie van de kluizenaar.

Áls hij al interviews gaf, weigerde hij pertinent vragen over zijn privé- of liefdesleven te beantwoorden, tot de schuilkelder waarin hij in zijn Londense jaren bij Arsenal woonde drong de buitenwereld al helemáál niet door en áls er al een sm-kamer in gevestigd was, sijpelde het geknal van de zweep nimmer naar buiten.

Dat vooral maakte Dennis Bergkamp bijzonder én prettig. Waar de moderne voetbalster als een exhibitionist par excellence ongegeneerd en ongevraagd laat meegluren tot in de slaapkamer, bracht Bergkamp tenminste geen overbodige ballast met zich mee. De enige erotiek die hij deelde, was de intimiteit van de wreef.

Nooit heb ik Dennis Bergkamp à la John Heitinga aan Albert Verlinde van RTL Boulevard horen verklappen dat hij een kindje had gekregen. Nooit heb ik mevrouw Bergkamp in de geest van Yolanthe op tv horen verkondigen dat ze een groot gezin wilde stichten. Samen met Dennis werkte ze gewoon in alle rust en verlatenheid aan vier nakomelingen.

Van Bergkamp ook geen schimmige beelden waarop een man in een parkeergarage zoenend met andermans lellebel werd aangetroffen en van wie een zwoele stem ons trachtte wijs te maken dat het silhouet afkomstig was van Wesley Sneijder.

Van hem ook geen rellerige verhalen in Engelse tabloids omdat hij een nachtclub had verbouwd en daarna monter aan moeder de vrouw vertelde: 'Ik heb vannacht voor een huis opgezopen en voor een straat lol gehad.'

Kortom, op Dennis Bergkamp kon je bouwen. Wat je zag, was wat je kreeg. Niet minder, maar zeker ook niet meer. Hij kwam één, hooguit twee keer in de week voorbij als er werd afgetrapt voor een wedstrijd.

Dan zette hij aan voor weer een glanzende Alleingang, maakte somtijds een prachtig doelpunt en deelde af en toe een smerige tackle uit om te demonstreren dat hij ook maar een mens is. Maar nooit onverwachte intermezzo’s waarbij op tv of in de bladen de menstruatiepijn van zijn vrouw, de doorgebroken melktandjes van zijn kinderen of zijn eigen zweetvoeten werden uitgevent.

Leven, liefhebben en lijden deed Bergkamp in afzondering. Gewoon anderhalf uur voetballen, tabé en tot volgende week!

Zo heerlijk rustig.

Bergkamps zoon Mitchel trapt tegenwoordig een balletje bij de E-junioren van Spakenburg en doet dat volgens de overlevering zeker niet onverdienstelijk. Ik hoop dat hij op zijn vader lijkt. In alle opzichten.


Peter Wekking