'Tweede kans voor een gevallen wunderkind'

05/01/2010 09:15

Ineens stond-ie daar. Drie dagen voordat de wereld de geboorte van Jezus Christus vierde, openbaarde Marko Arnautovic zich op het trainingscomplex van FC Twente in Hengelo. Ingrid, de kunstenares van de catering, kreeg een ferme kus en elftalleider Toon Renes een innige omhelzing.

Allen lieten ze hun blik daarna naar de dure benen van de twintigjarige spits glijden. Die waren namelijk verpakt in een hippe broek van talrijke kleuren die de indruk wekte uit meerdere oude pantalons een nieuw leven te hebben gekregen.

Steve McClaren, connaisseur van de catwalk, mengde zich ook in de bewondering. 'Milano, hè? Nice', klakte de trainer.‘Over tien jaar is dit vast en zeker ook in Nederland mode.'

Als de kleren de man maken is Marko Arnautovic in Italië al geslaagd. Als de maat wordt genomen naar prestaties bepaald niet. De Oostenrijkse voetballer kreeg bij Inter Milaan van trainer José Mourinho in de eerste competitiehelft geen enkele speelminuut gegund in officiële wedstrijden.
Voor de ambitieuze aanvaller, die van kindsaf het lang zal ik leven tot lijflied heeft gemaakt, is dat een zeldzaam hard gelag.

Want Marko Arnautovic is de reïncarnatie van Al Pacino’s vertolking van Tony Montana. Compleet met borstklopperij en de oerkreet: Ik ga het helemaal maken. Verlicht door zichzelf verklaarde hij dat ook na zijn intrede bij de wereldclub uit Milaan.

Een tweestrijd met Samuel Eto’o? Geen probleem. 'Ik houd wel van een beetje concurrentie.' De last om de naar Barcelona verkochte Zlatan Ibrahimovic te doen vergeten? Die was er niet. 'Ik wil meer bereiken dan hij heeft bereikt.' Also sprach Arnautovic.

Op het einde van het aanvankelijke hosannah-jaar 2009 is de wereld van Marko Arnautovic gekapseisd. Van de leiding van Inter heeft de spits te horen gekregen dat hij in Milaan wel zo’n beetje is uitgeconcurreerd, dat de kans nihil is dat de Italiaanse kampioen hem na dit seizoen voor tien miljoen euro definitief overneemt van FC Twente en dat hij vrij is om na de winter nieuwe paden te bewandelen.

Met de pet in de hand meldde Arnautovic zich vorige week bij
FC Twente, de club waarvan hij eerder nog stellig meldde er nooit meer terug te keren. Hij moest wel, al was het alleen omdat de Enschedeërs nog immer over zijn transferrechten beschikken.

Bovendien gaat er na dit seizoen een tweejarig contract tussen
FC Twente en Arnautovic in op het moment dat Inter Milaan besluit de huurovereenkomst niet om te zetten in een definitieve transfer. Club en speler zijn er dus beide bij gebaat dat Arnautovic na de winter eindelijk ook de tong van zijn rechterwreef laat wervelen en niet alleen die in zijn mond.

Daarom trachtte Steve McClaren vorige week in een eerste gesprek de tot voor kort ondenkbare terugkeer van Marko Arnautovic bij FC Twente te plaveien. Veiligheidshalve had de trainer al de mening gepolst van zijn spelersgroep, die zich vorig seizoen geregeld ergerde aan het eigenzinnige en arrogante gedrag van de Oostenrijker.

Maar de broodvoetballers uit Enschede gaven direct een motie van geen bezwaar af. Meer dan zijn grootse gebaren en grootse uitspraken herinneren de spelers van FC Twente zich vooral de pure voetbalkwaliteit die Arnautovic vorig seizoen in De Grolsch Veste etaleerde.

Die razende snelheid en dat gestaalde lichaam. Dat korte schot en die twaalf goals die hij in slechts 28 competitieduels maakte. En het vermogen om links, rechts en in de punt van de aanval te spelen.

En in die linie heeft de op papier zo brede selectie van FC Twente nog geen volwaardige vervangers opgeleverd van de vleugelflitsers Stoch en Ruiz en spits NKufo die overduidelijk op zijn laatste benen loopt. Als Arnautovic voor één van die drie op het veld komt leidt dat bij de tegenstander direct tot beroering, als Bernhard Parker zulks doet slechts tot een achteloos schouderophalen.

Daarom doet FC Twente er verstandig aan het gevallen Wunderkind een tweede kans te geven. Marko Arnautovic kan de Enschedese koploper helpen om kampioen te worden. Alleen: dat moet je nooit tegen hem zeggen.


Peter Wekking