'De beste van de beste van de beste'

06/10/2009 09:45

Ik zal het maar toegeven: ik ben afgelopen seizoen fan geworden van Marko Arnautovic. Zelden een voetballer gezien die op jonge leeftijd de klasse al zo met zich mee liet wervelen.

Hij verleidde met hakballetjes achter het standbeen en pirouettes in de geest van ballerina Bergkamp. Hij imponeerde met een dodelijke versnelling en een gestaald lichaam. En hij maakte met ogenschijnlijk speels gemak twaalf goals in de Eredivisie, terwijl hij nog maar tiener was en zich afvroeg wanneer de baardgroei nu eindelijk eens definitief zou doorzetten.

Wie hem zag voetballen wist één ding zeker: deze jongen is geboren met het gen van de vedette.

Zelden ook zo’n voetballer gezien met zo’n zwierige eigenwaan. Niet voor niets luidde zijn lijfspreuk: 'Ik ben Tony Montana en ik ga het helemaal maken.' Nu liep de door Al Pacino verbeeldde gangster in de film Scarface tegen een kogel aan, maar Marko Arnautovic is onschendbaar. Denkt Marko Arnautovic.

De dood moet banger zijn voor hem dan andersom. Die attitude. Zo voetbalt-ie ook. Hooghartig, rechte rug en boven het eigenzinnige hoofd het aureool van de ongenaakbaarheid van de Balkan. Marko Arnautovic twijfelde er na het seizoen van de doorbraak bij FC Twente dan ook geen moment aan. De uit Servische ouders geboren Oostenrijker zou zijn carrière gaan vervolgen bij een topclub.

Aldus geschiedde, al was het wel na een zomer vol chaos en rumoer. Eerst zou hij naar Chelsea gaan, het werd Inter Milaan. Eerst zou hij voor een miljoenenbedrag verkocht worden, het werd een ordinaire verhuur. Er zat tenslotte een botje dwars in zijn rechtervoet.

Twee weken geleden zag ik hem voor het eerst sinds die veelbesproken overgang. Niet op het veld van eer van Guiseppe Meazza, maar op het stugge papier van een krant. In een interview met dagblad Die Presse uit zijn geboortestad Wenen vertelde Arnautovic over het catwalkbestaan in Milaan. En dat bevalt hem prima zo blijkt uit zijn versie van Bella Italia.

'Het is normaal dat je bij een grote club veel geld verdient', aldus Arnautovic. 'Vroeger was het een droom, nu de realiteit. Geld is meer dan genoeg voorhanden. Ik woon hier op een berg, in een schitterend huis, met een prachtig uitzicht. Ik ben zeer tevreden, het is een mooi leven.'

Verlicht en verzaligd zong Arnautovic daarna het lied van lang zal ik leven. Inderdaad, hij moet in Milaan de concurrentiestrijd aangaan met Samuel Eto’o, die geweldenaar van de zestien, die door Inter-coach José Mourinho de beste spits van de wereld is genoemd. Maar so what? 'Ik houd wel van een beetje concurrentie.'

En inderdaad, de 20-jarige spits moet in Milaan Zlatan Ibrahimovic doen vergeten die tegenwoordig Wunderkind is in Barcelona. Maar wie is er bang voor de vergelijking als hij Marko Arnautovic heet? 'Ik denk dat het mogelijk is in Zlatans voetsporen te treden. Ik wil meer bereiken dan hij heeft bereikt.'

Want dat is al van kinds af aan zijn grote ambitie, zo ging Arnautovic ongegeneerd verder. 'Ik wil de beste van de beste van de beste worden.' Wat dat voor de komende jaren bij Inter Milaan betekent staat hem kraakhelder voor de ogen. 'Ik wil kampioen worden, de Champions League en de nationale beker winnen. En uiteindelijk wil ik, zoals iedere voetballer bij een topclub, de beste speler ter wereld worden.'

Bij zoveel zelfverheerlijking ben ik maar eens naar de website van Inter Milaan gegaan. Surfend naar daden die de grootse woorden moeten bevestigen. Ze zijn er niet. De realiteit van vandaag is: Marko Arnautovic is niet opgenomen in Inters selectie voor de Champions League en kwam ook in andere officiële wedstrijden nog geen minuut in actie. En een niet scorende spits heeft geen recht van spreken.

Daarom: betover Guiseppe Meazza eerst met hallucinerende acties en het wonder van de wreef en dan pas met holle retoriek.

Dit advies is overigens gratis. Want ik blijf een fan.


Peter Wekking