André Ooijer moet je vooral lelijke dingen laten doen

14/11/2011 08:30

Hij ligt in bed en droomt. Over een landhuis. Krakende hekken. Een voorbij waaiende bol stro. Op de oprijlaan ligt een zachtjes jankende hond. Er zit glas in een van zijn poten. We zien voeten. Lopende voeten. Ze stoppen naast de hond. De voeten lopen terug, nemen een aanloop en schoppen de hond hard tegen zijn kop. Die jankt niet meer.

De voeten lopen door naar de voordeur. We horen iemand op de deur kloppen. Voetstappen diep in het huis. Dan gaat de deur langzaam open. Een oude man kijkt doodsbang naar buiten. Dan zien we wie er voor zijn deur staat. André Ooijer in zijn voetbalkleding. Daarna een harde trompet, een gitaarsnaar en de titel in beeld: Crazy Old Kid is Back in Town, part 6.

André Ooijer schrikt maandagochtend om 06.00 uur wakker. Hij blijft in bed liggen. Jack van Gelder, Jan Mulder, Ronald Waterreus en Jan van Halst; hij laat hun gezichten even aan zich voorbijtrekken. Jan Mulder – het is jammer dat zijn knie allang verrot is, want hij zou Ooijer met alle liefde alsnog aan stukken hebben geschopt. Meneertje Mulder, met zijn roep om zwaardere straffen. Mulder, die 35 jaar geleden nog vier man kon passeren op techniek. Over zo'n fossiel hebben we het. Een man die nog voetbalde omdat hij er plezier aan beleefde.

Dan ben je bij hem aan het verkeerde adres. Voetbal is werken. Voetbal is pijn. Of nee, laat hij het zorgvuldiger formuleren: voetbal is zorgen dat de ander pijn heeft. Mulder, met zijn sentimentele gezeik over Brussel, witte netten, steak hachee en een vertrapt kippenhok. Alsof dat bijzonder is. Ooijer vertrapt elke avond een kippenhok, met de kippen er nog in.

Hij heeft die zondag gekeken, naar Studio Voetbal, hoe ze hem ter verantwoording riepen, al die ouwe zakken aan tafel. Ronald Waterreus nota bene. Een keeper. Dat is het allerergste, dat zelfs keepers iets van hem vinden. Keepers horen, vlak achter hem, in een homokleur hun doel te verdedigen en moeten verder gewoon niet lullen. Als dat ook allemaal gaat meebeppen over voetbal, dan houdt alles op. Kun je net zo goed Van Velzen in de spits zetten. Ergert hij zich ook dood aan, dat bij The Voice of Holland een dwerg in kinderkleding andere mensen gaat vertellen hoe je popartiest moet worden. Door een meter te krimpen en dat gebrek keihard uit te buiten, denkt hij dan.

Ronald Waterreus heeft opeens praatjes omdat hij in Amerika is geweest. Jan Mulder, met zijn Walt Disney-opvatting van voetbal en dan die Jan van Halst met zijn uitgestreken Nosferatu-hoofd. Met zijn uitlegmachine. Dat zou Ooijer graag en keer doen, oude beelden van Jan van Halst bij Ajax analyseren. 'En kijk, hier in deze cirkel, zie je Jan van Halst zichzelf voor de negentiende keer in zijn arm knijpen omdat hij nog steeds niet gelooft dat hij bij Ajax speelt.'

En dan die fokking Jack van Gelder, met zijn walgelijke Zuid-Duitse uitstraling. Nee, dat is lekker, er altijd uitzien alsof je tijdens een bierfeest je lederhose net even hebt uitgedaan. Zo iemand zit hem te vertellen wat wel en niet mag. Werd die Shrek de Derde gisteren ook nog onverwacht in het zonnetje gezet, omdat hij al zo lang het radiocommentaar doet. Beroemd worden omdat je tien keer 'Dennis Bergkamp' roept. En dat musicalgedoe. André Ooijer hoort liever het breken van een scheenbeen dan dat hij naar Jack van Gelder moet luisteren.

Doodstil ligt Ooijer in bed. Ze kunnen lullen wat ze willen, maar hij vond het zondag een van zijn mooiste overtredingen ooit. Op dat pisjochie van een Sneijder. De broer van, dat alleen al is zo tragisch. Dat je broer heel goed kan voetballen en dat jij dan ook zo nodig moet. Ooijer doet alles alleen. Al een leven lang. Dat heeft hij die Sneijder even willen laten voelen.

Hij is ontevreden over het eindresultaat van de overtreding. Bij het inkomen ging hij uit van 75 procent blijvende invaliditeit. Voor minder doet Ooijer het niet. Dat is afgelopen zondag helaas mislukt. Hij is wél tevreden over de schoonheid van de overtreding. Daar is hij slimmer in geworden. In het verleden wilde hij nog weleens iemand in diens gezicht schoppen met maar één camera in de buurt, of met zijn rug naar de camera. Dat gebeurt hem nu niet meer. Deze overtreding – en dat wist hij van tevoren – was vanuit alle hoeken goed filmbaar.

Daar is Ooijer een prof in geworden. Tijdens de overtreding houdt hij al rekening met de slowmotion. Dat is de truc. Van tevoren weten dat op de televisie zijn noppen tergend langzaam in het vlees verdwijnen. Ooijer snapt wat de kijker wil: de dreiging van krakend been. Niet willen kijken en dat, door je vingers, toch doen. Die spanning zoekt hij op. Dat is zijn vak. Dat is zijn specialisme. En scoren met zijn buik.

Daar hebben die zakken in Studio Voetbal het niet over. Niets is moeilijker dan scoren met je buik. Ze zeggen dat Frank de Boer hem nu, na die overtreding, hard moet straffen, maar hij moet daarom lachen. Frank staat maandagmiddag weer lekker honderd ballen strak over het veld te trappen en die werkt Ooijer dan met zijn buik af op doel. Dat is wat Frank de Boer wél ziet en al die oud-voetballers met colberts maar niet willen zien: Ooijer moet je lelijke dingen laten doen.

Hij dacht ooit dat hij een voetballer was, maar Frank heeft hem de ogen geopend. Ooijer doet nu eindelijk waar hij goed in is. Mensen verminken en heel lelijk scoren. Hij kan niet wachten op zijn volgende doelpunt. Frank heeft bedacht dat het er nog lulliger uitziet als Ooijer met zijn rechteroor scoort. De kunst is het laten lijken op toeval. Dan heb je het dus over perfecte timing. Die bal zien aankomen, net doen alsof je iets tegen Theo Janssen zegt, omkijken en dan via je oor onbereikbaar voor de keeper in de rechterbovenhoek. En daarna weer iets breken.

Nico Dijkshoorn