Had Ajax maar een gek als Mario Balotelli

31/10/2011 10:30

Mario Balotelli heeft zijn huis in brand gestoken. Normaal gesproken meer iets voor een uitgeprocedeerde asielzoeker, om in een brandende deken schreeuwend door je hangar te hollen. Balotelli is veel, maar niet wanhopig. Balotelli is fulltime krankzinnig en verdient met die act zijn geld. Als het enkele weken rustig is, steekt hij iets in brand of gooit hij een jeugdvoetballer een dartpijltje in het achterhoofd. Hij doet dat uiterst professioneel, bijna met dezelfde commerciële souplesse als Paris Hilton.

Die weet ook hoe het werkt. Als de aandacht een beetje verslapt ligt ze naakt in groen licht, met de opengesperde ogen van een dood konijn, de ballen van haar vriend hoog te houden. Paris Hilton, een echte voetbalvrouw. Nooit is er een vrouw dieper gepenetreerd met de punt naar voren.

Mario Balotelli is een kind van nu. Hij weet hoe je kranten verkoopt. Kranten met zijn kop op de voorkant. Dat doe je niet door te zeggen dat je naast het voetballen het liefst vogels spot en dat de dinsdag, als je vrouw macaroni speciaal maakt, je favoriete dag is. Niemand zit nog te wachten op voetballers als Mark van Bommel. 'De schoonzoon van', alleen dat al. Het roept een dodelijk saai beeld op. Mark van Bommel en Bert van Marwijk, om een tafeltje vol leverworst en blokjes kaas. Weekendjes weg met de hele familie. Dat wil je helemaal niet weten.

Als Mark van Bommel en Bert van Marwijk na een verjaardag met een schuursponsje de restjes mosterd van een bord af staan te schrapen, ligt Balotelli met een vuurpijl in zijn kont voor het raam en richt op de buren. Dat is het laatste wapenfeit van Balotelli die - zou hij een rapper zijn - bijna als vanzelf Crazy Nigger Deluxe Gallore zou heten. Hij heeft vlak voor de wedstrijd tegen Manchester United zijn huis een heel klein beetje in brand gestoken.

Mijn eerste gedachte toen ik hoorde over het vuurwerk? Gelukkig dat hij niet in Enschede voetbalt. Mijn tweede gedachte: Het is hem weer gelukt. Want zo zit Mario in elkaar. Hij is het perfecte voorbeeld van de moderne voetballer. Mannen die het voetballen er zo'n beetje naast doen, vertrouwen op hun talent en de rest van de tijd in hele rare broekjes en jasjes van negenduizend euro in de rondte lopen. Mijn derde gedachte: Had Ajax maar zo een gek. Een sekreet. Iemand die mensen wil passeren. Nee, laat ik het anders zeggen: iemand die mensen kan passeren.

Wiel Coerver – alweer even dood – zelfs nu nog zou hij makkelijker een man passeren dan alle verzamelde Ajacieden. Zondag, tegen Feyenoord heb ik geen enkele Ajacied dreigend met de bal aan zijn voet het strafschop zien naderen. Tegen Ajax verdedigen, daar hoef je niet voor te hebben doorgeleerd. Je wordt nooit verrast. Niemand in de selectie van Ajax komt zijn man nog voorbij. Tegen Feyenoord speelde Ajax met een Russische spits van 190 kilo die heel goed een balletje vast kan houden. Je hebt er niets aan.

Dmitry Bulykin zou wel meteen weer een nuttige speler voor Ajax zijn als hij deze week zestien rendieren in zijn slaapkamer slacht. Daar snakt Ajax naar. Een rare voetballer. Een type-El Hamdaoui, ik noem naar een naam. Maar ja, waar vind je die?

Mario Balotelli snapt verdomd goed waar het om gaat in deze tijd. Nooit uit de kranten verdwijnen. Zolang The Sun meer kranten verkoopt als hij in damesondergoed cocaïne uit de liezen van Miss Nigeria snuift, zal hij het blijven doen. Voetbal is entertainment geworden, of we dat nu leuk vinden of niet.

Mario Balotelli toonde na zijn doelpunt tegen Manchester United een T-shirt met tekst. Eigenlijk al genoeg reden om zo'n jongen drie jaar lang in een Siberisch werkkamp bontmutsjes van zeehondenvel te laten naaien. Ik constateer dat het bestaat en ik snap hoe het werkt, maar toch ben ik voor een levenslange schorsing na het tonen van beschreven T-shirts.

Het heeft iets narcistisch obsceens, scoren en dan bijvoorbeeld de afbeelding van een overleden vriend laten zien. Daarmee zeg je eigenlijk maar één ding: 'Het gaat om mij. Kijk mij eens nobel zijn. Hopen dat ik vanavond in het laatste filmpje van Studio Voetbal zit.' Teksten schrijven op T-shirts en die dan onder je wedstrijdshirt dragen, het is voor mij het eindstadium van megalomane gekte. Ik zou er niet naast moeten zitten in de kleedkamer. Ik zou reageren. Meteen.

'Wat heb jij nou aan? Hoezo Love you Daisy. This one's for you. Wie is Daisy? Staat die bij ons in de spits? Nee, precies. Uittrekken dat shirt, of ik knip je er uit, mafkees. Je hebt al zes jaar niet voor ons gescoord en dan opeens wel voor Daisy. Uit dat shirt! Nu!'

Mario Balotelli droeg onder zijn shirt de tekst: Why always me? Niet geheel onverwacht een tekst met het woord ik er in. Jammer. Dat kan nog gekker. Ik denk dat hij nog maar een paar weken nodig heeft en dan eindelijk tot de kern komt. Een T-shirt met alleen het woord ME er op.

Daarom doet het me zo goed dat Voetbal International de Televizierring heeft gewonnen. Zij zijn in alles het omgekeerde. Prediken de gewoonheid zonder belerend te worden. Voetbal International is het nieuwe bord Chinees eten op schoot. Ik vind het heel erg voor Johan Derksen dat ze hebben gewonnen en ik vind het vooral geweldig voor Wlfried Genee en Michel van Egmond.

Wilfried Genee is vooral het laatste jaar een van de beste presentatoren van Nederland. Hij doet op een uiterst losse manier het moeilijkste wat je op de televisie kunt doen: een live programma vol met dominante karakters presenteren. Hij snapt televisie. Hij is fijn cynisch en hij heeft een belachelijke feitenkennis. Tegelijk heeft Wilfried iets aandoenlijks jongnsachtigs. Hij geniet zichtbaar tijdens het programma. Als je dat allemaal tegelijk kunt, dan ben je een vakman en liefhebber tegelijk.

Michel van Egmond is de eindredacteur van het programma. Hij is dus niet alleen de beste sportschrijver van Nederland, maar ook definitief de beste televisiemaker. Het publiek heeft altijd gelijk. Vraag dat maar aan Mario Balotelli.

Nico Dijkshoorn