Niemand acteert beter een wijsgeer dan Clarence Seedorf

20/07/2011 11:00

Eerder deze week vond ik het jammer dat Tscheu La Ling door de meeste leden van de nog aan te treden raad van commissarissen als te licht was bestempeld voor de functie algemeen directeur. Ja, we hebben het over voetbal. Wen er maar aan. Tante Sjaan van de snoepverkoop en Schele Tinus die de ventielen schoonlikt zijn al lang uit de moderne voetballerij verbannen. Profvoetbal kan dat helemaal niet hebben, emotioneel gedoe over een wasvrouwtje. Dat is slecht voor het imago. De nieuwe voorbereiding in het betaalde voetbal bestaat uit eindeloos geschuif met bestuursleden, geldschieters, doodsbang geloer naar transfervrije spelers en onbegrijpelijk jargon.

Toch verheugde ik mij op Tscheu. Voor een columnist kan het nooit kwaad, een pillenhandelaar met een dubieus voetbalverleden als directeur. Ik herinner mij Tscheu La Ling als voetballer in De Meer. Niet echt een werker. Tscheu La Ling had zijn momenten en meestal waren die zo geniaal dat hij daarna weer vier weken vooruit kon. Een luie technische voetballer die misschien wel als eerste speler in de Nederlandse Eredivisie veel tijd stak in een geinig kapsel. Niet echt een prestatie toen. Als je het een beetje opzij kamde werd dat al ervaren als artistiek gedoe. Voetballer lieten het haar op de gok uit hun hoofd groeien of waren aanstootgevend kaal, zoals Ruud Geels.

Ik heb ooit naast Ruud Geels in een bioscoop gezeten. Vlak voor het doven van het zaallicht gluurde ik – twee rijen achter hem – naar zijn hoofd. Op de zijkant, vlak boven zijn oor, zag ik de afdruk van een bal. Nu heeft Ruud alweer jarenlang levend haar op zijn schedel, misschien wel door de pilletjes van Tscheu. Zelf noemt Tscheu het voedingssupplementen, omdat je er dan meer van verkoopt aan voetballers die denken: Heel veel letters achter elkaar, het zal wel goed zijn.

Ik had Tscheu graag met een directeurshoofd door het Ajax-stadion zien schuiven. Opeens de lieveling van Johan Cruijff. Onze Johan die zo makkelijk vergeeft en vergeet, als ik Johan Derksen moet geloven. Ik las enkele weken geleden zijn column over het conflict tussen Cruijff en Jan van Beveren. Daarin werd geconstateerd dat Cruijff de ruzie meteen was vergeten en Jan van Beveren er tot aan zijn dood mee heeft geworsteld. Dat gelul van Cruijff heeft van Beveren indertijd letterlijk het land uit gejaagd. Het publiek floot hem uit. Cruijf heeft dit later nog een keer voor mekaar gekregen met Gerald Vanenburg. Ook die is kapot gemaakt door Cruijff en mag nu ook misschien iets bij Ajax gaan doen. Fijn dat Johan daar zo makkelijk overheen stapt, gefeliciteerd, maar misschien is het ook wel eens zo eerlijk om te zeggen dat dit een onmenselijk trekje is. Het heeft van Beveren in ieder geval geen goed gedaan.

Ik had Tscheu graag keihard op zijn bek zien gaan bij Ajax. Als een verzameling lichtgewichten zelf, de aan te stellen directeur een lichtgewicht vindt, dan weet je het wel. Ik had Tscheu graag fout op fout zien stapelen en ik zou lekker achterover hangend hebben gewacht op het onvermijdelijke moment, het moment waarop Cruijff Tscheu zou laten vallen, zoals Cruijff uiteindelijk iedereen om zich heen laat vallen als het te heet wordt.

Maar nu de nieuwe lijst van kanshebbers bekend is gemaakt, ben ik Tscheu meteen vergeten. Marc Overmars en Dennis Bergkamp waren al eerder in beeld als kandidaten, maar nu Clarence Seedorf en Edwin van der Sar ook worden genoemd ben ik geheel door dolle. Wie het ook wordt, dat wordt schaamteloos genieten. Mijn voorkeur gaat meteen uit naar Clarence Seedorf. Niemand acteert beter een wijsgeer dan Clarence.

Ik heb Clarence als pikkie in De Meer zien voetballen en toen al genoot ik van zijn media-optredens. Een jongetje was het. Nog maar net schaamhaar en toch sprak hij als een 96-jarige kleinzoon van Martin Luther King. Ik herinner mij een interview met Seedorf in een talkshow, ik dacht RUR. Daar zat geen voetballer maar een stokoude zwarte schrijver die negentien jaar had gewerkt aan het definitieve boek over de kwantumtheorie. Toen al, in een van zijn eerste optredens, begreep Seedorf wat de beste manier is om geleerdheid te suggereren: laag spreken, weinig zeggen, lange pauzes laten vallen, op onverwachte momenten opeens je moeder bedanken en op gepaste tijden, maakt niet uit wanneer, breeduit lachend je gebit tonen. Seedorf is daar groot mee geworden. Natuurlijk, hij is een geweldige voetballer, maar vooral ook een groot acteur. Een leider is hij, maar dan toch vooral in zijn eigen hoofd.

Daarom is het al die jaren steeds misgegaan bij Oranje. Iedere coach met een beetje verstand in zijn hoofd prikte er binnen een minuut doorheen, dat zen-achtige gedoe van Seedorf. In Italië werkt zo’n houding. Omdat ze zelf zoveel lullen, nauwelijks 1 hoog 53 worden en roze polo’s over hun schouders dragen vinden Italiaanse mannen een zwijgende reus al snel bijzonder. Als Seedorf in Italië een restaurant binnenkomt en drie kwartier heen intens een omgekeerde menukaart zit te bestuderen, dan begrijpen Italianen dat als geniaal.

Het verbaast mij dat de nog aan te treden raad vertrouwen heeft in Seedorf. Ik zie het verschil met Tscheu niet. Ik zie 'de inhoud' van Clarence niet. Bij lastige vragen doet Seedorf al een carrière lang hetzelfde: hij legt zijn hand op je schouder en lacht. Dat is het. Ik zag Seedorf alleen hele zinnen spreken als hij in het zoveelste interview uitlegde dat hij toch te weinig vertrouwen voelde binnen het Nederlands elftal.

Laten we eerlijk zijn, het hele rijtje kanshebbers is lachwekkend. Een directeur die met de boot naar Amerika moet omdat hij niet durft te vliegen, een directeur die in ieder interview 89 keer het woord natuurlijk gebruikt en na wedstrijden zijn familie op het veld haalde, een directeur die bij Go Ahead Eagles de gênantste comeback ooit maakte, maar dat zelf niet in de gaten had en een directeur die de beste vriend was van Frank Rijkaard en nu zelf zwijgend zijn geld zit te tellen in Saudi-Arabië.

Wie het ook wordt, we kunnen nu eigenlijk al vaststellen dat Ajax een lichtgewicht gaat aanstellen en daar zal Cruijff ons, als de resultaten tegenvallen, ongetwijfeld op wijzen.

Nico Dijkshoorn