Verbeek vertelt graag mensen hoe je een leven leidt

06/09/2010 11:30

Een van de grootste genoegens van een vakantie is het terugkeren. Je zit met een onleesbaar boek van Karin Slaughter naast een zwembad en intussen rommelen ze in Nederland gewoon maar wat door. Overigens, Karin Slaughters laatste boek is zó slecht dat we het, met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, gaan terugzien in de rubriek Persoonlijk.

Het populairste boek was jarenlang De ontvoering van Freddie Heineken, maar Slaughter schrijft zó eendimensionaal en het effectbejag en de blinde zucht naar rijkdom zijn zó overduidelijk, dat het niet anders kan of het moet voetballers aanspreken.

Terugkomen in Nederland en volkomen onbevangen voor de televisie gaan zitten; het zet alles in het juiste perspectief. Je ziet de waanzin die door de voetballerij waait opeens nog duidelijker. Voorbeelden.

Drie weken geleden, een dag voor mijn vakantie, schreef ik een column over Mario Been en zijn reactie op het gedrag van Tim de Cler in de rust van de wedstrijd tegen Excelsior. Mario serveerde Tim meteen na dat duel voorgoed af. Hij hoefde hem nooit meer te zien. De Cler had zich buiten de groep geplaatst.

Ik schreef dat Been dat heel slim en beredeneerd deed. De fans pleasen werkt altijd. Een oude of een te dikke voetballer, kortom een speler die toch al niet lekker ligt bij het publiek, buiten de selectie zetten om zelf daadkrachtig over te komen, Been gebruikt deze truc bij al zijn werkgevers.

Vorige week zondag zette ik de tv aan, schakelde naar Eredivisie Live en zag Tim de Cler in een Feyenoord-shirt een bal aannemen. Hij speelt weer. U weet dat allang, maar ik nog maar net. U bent waarschijnlijk, vlak voor en na de hartverscheurende verzoening, allemaal suf geluld door Leo Beenhakker, Mario Been, Tim de Cler en tientallen analisten, maar voor mij was het een verrassing.

Ik neem aan dat vanaf nu nooit meer iemand Mario Been serieus neemt als toptrainer. Van Louis van Gaal kun je zeggen wat je wilt, maar als híj een rigide waanzinbeslissing heeft genomen, om bijvoorbeeld een journalist die niet nederig genoeg voor hem buigt een half jaar lang niet te woord te staan, dan kun je de datum al in je agenda zetten. Louis is uiterst consequent in zijn gekte.

Bayern München heeft vorige week vrijdag verloren en dan weet je het al: Louis gaat een weeklang aan iedereen vertellen dat Bayern een van zijn beste wedstrijden ooit speelde. Dat doet hij al jaren. Wij zijn de leken. Wij kijken alleen of een club wint of verliest. Louis ziet de patroontjes. Het is zo betrouwbaar als het aansnijden van een rollade in een protestants gezin. Onwrikbaar en onbewogen doordenderen in je eigen koninkrijk op aarde.

Mario Been zit blijkbaar anders in elkaar. Die kun je een kilo rottend gehakt verkopen en als hij komt klagen, zeg je gewoon dat zijn haar zo leuk zit. Niks meer aan de hand! 'Doe nóg maar drie kilo, slager.' Het maakt Mario, merk ik nu ik het opschrijf, ook heel lief.

Tim de Cler heeft alleen maar moeten zeggen dat het heel stout en viesbah was wat hij heeft gedaan en heeft gevraagd waar Mario zijn schoenen koopt. Zó mooi vindt hij ze. Hij wil ook een paar kopen. Tim mag nu meteen weer meedoen met het wekelijkse kringgesprek in voetbalkleding met een bal en gaat volgende week samen met Mario en de vrouwen een leuke vakantie uitzoeken ergens in juni volgend jaar. Boezemvrienden!

Alles komt veel harder en rauwer binnen als je terug bent van vakantie. Tijdens een seizoen ga je wennen aan de hysterische karaktereigenschappen van sommige trainers.

Gertjan Verbeek is zo’n man die je, als je niet oppast, tijdens de competitie gaat verdenken van een sociaal gezicht. Al die krankzinnige gezonde geest in een gezond lichaam-denkbeelden van hem stapelen zich tussen augustus en mei zó snel op dat je het overzicht verliest. Het zal wel, denk je, als je hem weer ergens hoort uitleggen hoe volgens hem iemand zijn persoonlijke leven moet inrichten.

Nu, een week na mijn terugkomst, lees ik dat Gertjan meteen aan het begin van het seizoen listig het privéleven van zijn spelers probeert te beïnvloeden. Graziano Pellè mag van zijn trainer eigenlijk niet elk weekeinde naar Italië vliegen, maar helaas, Gertjan kan het hem niet officieel verbieden. En dat doet Gertjan graag, verbieden.

Hij zou Pellè zo graag verplicht een boek laten lezen over kaaskarnen en leuke weetjes over Noord-Holland uit zijn hoofd laten leren. Pellè zou zich, als het aan Verbeek ligt, eens moeten gaan verdiepen in Nederlandse kapsels. Zo’n man lijkt Gertjan Verbeek mij. Iemand die zich bemoeit met je haar.

Een selectiespeler van AZ moet die uitdaging eens aangaan. Verschijn aanstaande maandag met lekker vlot, naar één kant geföhnd groen haar op de training. Ik durf er vergif op in te nemen dat Verbeek zelf binnen vijf minuten de kop van die voetballer in een emmer met bleekwater duwt.

Dit begrijp ik, vers uit het buitenland, uit het Pellè-verhaal: Verbeek is trainer geworden omdat hij graag domineert. Omdat hij graag mensen vertelt hoe je een leven leidt. Bij voorkeur een leven zoals hij.

Vroeg opstaan, twaalf kilo ijswater in je broek gieten, je haar net zo lang in model duwen totdat het lekker onverschillig zit, een bosloopje van veertig kilometer, daarna een boerenomelet bakken en dan lekker naar je werk. Verbeek zal niet rusten totdat Pellè aardappels prakt en stoofvlees met rode kool het allerlekkerste gerecht vindt.

Verbeek stoort zich aan het playboygedrag van Pellè. Dat krijg je met die salarissen, schijnt hij te hebben verzucht.

Dat Verbeek deze zomer in zijn eigen vrije tijd, geheel betaald door NOS, in een jeep door Zuid-Afrika reed, leeuwen fotografeerde en mompelend commentaar leverde vanuit een plaatselijk buitenhuis, dat mag dan allemaal wél. Dat is in de wereld van Verbeek wél een perfecte voorbereiding op een seizoen, voor de NOS naar voetbalwedstrijden kijken en intussen hopen dat je nog wat invloedrijke mensen van grote clubs tegen het lijf loopt. Om Verbeek te prikkelen zou ik, als ik Pellè was, voortaan expres in een oude eend heen en weer rijden naar Italië.


Nico Dijkshoorn