Door dat geschreeuw van Krol verloren we het WK

26/07/2010 11:15

Het WK was genadeloos hard. Veel carrières zijn onherstelbaar vernietigd. Ik heb het dan vooral over de tientallen studiogasten, de babbelaars die een maand lang bij Jack van Gelder of bij VI Oranje aanschoven, om te vertellen hoe zij, vanuit hun particuliere achtergrond, het WK beleefden. Ik heb ze bijna allemaal kapot zien gaan.

Steeds zag ik het aan de te ontspannen gezichten als zij plaats namen aan tafel. De onderschatting. Veel studiogasten dachten op routine een uurtje vol te lullen en zitten nu, met een vergooid leven onder de arm, de aanbiedingen van de goedkoopste buurtsuper door te nemen. Er zijn carrières gesneuveld in enkele minuten, zonder dat de studiogasten het zelf in de gaten hadden.

Ik zie het bij DWDD ook veel gebeuren. Mensen die net iets te ontspannen aanschuiven bij Matthijs van Nieuwkerk. Wat kan er fout gaan? Niets toch? Hun boek is net uit en ze zitten in het best bekeken programma van Nederland. Ze zijn binnen. Ze zijn klaar.

En dan volgt de eerste vraag: 'Theo, dit is het zoveelste boek over loverboys. Is dat niet vreselijk afgezaagd? En wat is het slecht geschreven. Had je haast, Theo? Leg eens uit.' En daar ligt Theo, drie uur later, in bed, met twaalf dozen onverkoopbare exemplaren van zijn nieuwe boek midden in de slaapkamer. Te zelfgenoegzaam ergens aanschuiven, het kan je artistieke dood betekenen.

Veel bandjes die één minuut mogen spelen bij DWDD vieren dat als de bekroning op hun carrière. Alles zal vanaf nu anders worden. Ze zullen door iedereen worden gevraagd, contracten zullen worden verhoogd. Ik zit er vaak naast als de muzikanten, vlak voor de uitzending, luidruchtig en opgewonden uitdragen dat zij op de drempel van eeuwige roem staan.

En daarna verkloten ze het vaak. Een verkeerd gestemde gitaar, een vals gezongen regel en het is einde carrière. Veel van de muzikanten begrijpen dat pas na de uitzending. Ze waren niet geconcentreerd genoeg.

Precies hetzelfde zag ik gebeuren tijdens het WK. Ik heb er voornamelijk mensen kapot zien gaan. Ik acht de kans dat Wim Suurbier ooit nog serieus wordt genomen microscopisch klein. Iedereen schijnt zich rot te hebben gelachen, goede vriend René van der Gijp voorop, maar ik vind het vooral tragisch.

Suurbier zou van onschatbare waarde kunnen zijn voor jonge voetballers. Hij heeft WK-wedstrijden gevoetbald en jarenlang in de top gepresteerd. Als de mensen die om Suurbier geven een beetje beter hadden opgelet, zouden ze hem hebben afgeraden in beeld te verschijnen.

Dat is niet gebeurd. Nu zal Suurbier, vooral door de fnuikende werking van de altijd oproepbare Youtube filmpjes, voortaan bekendstaan als de man met een lul als een olifantenslurf, als de voetballer die in zijn blote reet bij de receptie naar de post ging vragen en als de man die volkomen lam op de achterbank van zijn eigen auto zat.

En dan over een half jaar zeuren dat je nergens meer voor wordt gevraagd. Het was pijnlijk om te zien. Suurbier werd geslachtofferd en bezweek voor de zoveelste keer aan zijn eigen ijdelheid. Mensen die binnen zeven minuten dertien keer vertellen dat ze alleen maar water drinken, ik wantrouw ze.

Ruud Krol, de andere helft van het beroemde knaagdierenduo Knabbel en Babbel, kan na zijn verschijning bij Jack van Gelder een baan als hoofdcoach in Nederland voorgoed vergeten. Zelden heb ik, op Mart Smeets na, iemand zo vergenoegd over zichzelf zien zitten lullen. Krol tijdens een training naast Bert van Marwijk, steeds maar in zijn oor schreeuwend, ik denk dat we daar het WK hebben verloren.

Gerald Vanenburg kan ook gaan uitkijken naar een leuke baan bij de Gamma. Een flink stuk van zijn stofjas afknippen en Assistent Tuinmeubelen worden. Bij Gerald ligt het iets genuanceerder, de ergernis. Ik voelde ook medelijden. Hij wilde zo graag.

Je zag het aan Gerald zijn ogen: hij kon het eigenlijk niet geloven dat hij aan tafel zat. Onder tafel rekende hij op zijn vingers uit hoeveel hij er in het komende seizoen bij kon schnabbelen, als analist. Gerald ontroerde mij. Dat geloer tijdens de gesprekken, het juiste moment afwachtend om er tussen te komen.

Zoekend naar een mening waar hij zich geen buil aan kon vallen. Het nettoresultaat: obligaat gewauwel over vroeger en Cruijff die met terugwerkende kracht gelijk kreeg: Gerald Vanenburg heeft meer de stem voor een kinderserie vol met knaagdieren. Op een voetbalveld zal nooit iemand hem serieus nemen. Het is de harde waarheid en Gerald heeft helaas enorm zijn best gedaan om dat beeld te bevestigen.

Hans van Breukelen, ook hij schoof te geroutineerd aan. Hans roept wel steeds dat het hem allemaal niets uitmaakt wat de mensen van hem vinden, maar daarvoor zat hij toch net iets te schuimbekkend aan tafel. Bij PSV zullen ze doodsbang hebben zitten kijken naar hun nieuwe feelgood voetbalpaus.

Omdat Hans van Breukelen zo stronteigenwijs is, ontroerde hij juist niet. Ik heb grimmig zitten kijken hoe hij zich een uitzending lang vertilde aan net iets te lastige woordjes. Een oud-voetballer, die ooit Lothar Matthäus dood wenste, nu te horen chitchatten over positieve tegenkrachten, een stuk bewustwording en het groepsgevoel, het zag er nogal belachelijk uit.

Er ontstond tijdens dit WK maar één groepsgevoel: met zijn allen ons helemaal gek lachen om deze Manager voor de Wilsonbekwame Medemens.

Jakhals Erik, volgens mij de beste Jakhals van DWDD, werd twee dagen lang volkomen genegeerd door Johan Derksen en René van der Gijp. Hij maakte de klassieke fout door mee te gaan zitten beppen over tactiek.

Bij oud-voetballers voelt dat aan alsof er iemand naakt op een tractor de studio binnenrijdt. Nooit doen. Gewoon knikken als zij iets vinden. Nooit als niet oud-voetballer het woord middenveld gebruiken. Fout.

Het ergst was Youp van 't Hek, die verkleed als een afgeschminkte Sinterklaas en tien kilometer bij de Townships vandaan, het woord Spanje liet rijmen op Oranje en bloedserieus zingmompelde over onze majesteit. En dan in november iedereen met een ruitjesbroek weer helemaal verrot schelden. Benieuwd hoe hij dat op gaat lossen.



Nico Dijkshoorn