Gemoedelijkheid is nu eenmaal geografisch bepaald

15/03/2010 10:30

PSV, daar is het gemoedelijk, want het is een club uit het zuiden van het land. In het zuiden zijn alle mensen gemoedelijk. Ze kunnen niet anders.

Als de ochtendkrant niet is bezorgd; we weten hoe dat in het noorden van het land gaat. Daar schoppen ze een keukenkastje in elkaar, sleuren ze hun vrouw aan het haar door het huis en stemmen PVV. In het zuiden leest men gewoon nog eens de krant van gisteren. In Limburg sta je uren bij een kruising. Iedereen geeft elkaar voorrang. Want ze zijn gemoedelijk.

Als je het over gemoedelijk hebt, dan heb je het over het zuiden. In het zuiden, daar voetballen gemoedelijke mannen bij gemoedelijke clubs. PSV is van oudsher een van de gemoedelijkste verenigingen van Nederland. In Heerenveen, een noordelijke club, zijn ze nooit eens ontspannen. Zenuwlijders zijn het.

Heerenveen heeft dit weekend precies de goede keeper gecontracteerd. Henk Timmer, de keepende hazenwindhond. Twee keer drie kwartier trillend in zijn doel. Hij moet voor wat rust gaan zorgen. Maar Friezen willen helemaal geen rust. Zet dat vreemde volkslied op en Friezen staan meteen met een shawl om hun nek en een pet vol kievitseieren stijf van de opgekropte spanning mee te brullen dat er maar één kruidkoek is en dat is, u raadt het al, de Friese kruidkoek.

In het zuiden doen ze niet aan kruiden. Die moet je dan weer gaan plukken en dat is helemaal niet gemoedelijk. Bij PSV is het niet anders. Een gemoedelijke club. Iedere ochtend staat er een speciaal door de clubleiding aangestelde zuurvleesstover heel vroeg op om bij een gemoedelijk vleesboertje wat sudderlappen te halen, om dat daarna de hele dag op een oliestelletje lekker te laten pruttelen in het spelershome.

Francisco Rodríguez en Nordin Amrabat weten al niet meer beter. Als ze binnenkomen na een gemoedelijke training hangt de geur van draadjesvlees in hun kleding. Ze zijn weer thuis!

PSV traint in een bos. Dat is behoorlijk gemoedelijk. Trainen tussen de bomen klinkt fijn. Minder agressief. Trainingen van Ajax; ze stuiteren drie keer akoestisch langs het beton. Niet om aan te horen. Hard en kil. Trainingen van PSV zijn een genot. Alsof je naar een natuurfilm van de BBC luistert.

Een met de wreef geraakte leren bal en meteen daarna het kenmerkende geluid van een roedel vluchtende herten. Gelach klinkt ook veel fijner in een bos. En er wordt veel gelachen bij PSV. Om niets eigenlijk, maar het is de gemoedelijkheid die je doet lachen.

Trainingen van PSV moeten vaak worden onderbroken omdat er kleine knaagdieren vastzitten in het net van het doel. Niemand verbaast zich daarover. Onder Aad de Mos, die niet zo veel heeft met gemoedelijkheid, werden die beesten meteen ontdaan van hun organen en verwerkt in de bekleding van zijn automobiel, maar onder Fred Rutten is het alweer heel anders.

Vorige week zat er, tijdens het afwerken op doel, een klein springbokje vast in het net. Rond de middenstip graasde een wisent. In het noorden drukken ze een speciale kleurenbijlage af in de sportkrant, als er een konijn over het trainingsveld raast. In het zuiden weten ze niet beter. Kan zomaar gebeuren, dat er een training wordt verplaatst omdat er twee wilde zwijnen op de rechterflank hun roes uit liggen te slapen.

Alleen die naam al, van de accommodatie. De Herdgang. Zo noem je normaal gesproken een pannenkoekenhuis of een stiltecentrum. De Herdgang, zo heet een naar schimmel ruikend huisje op de Veluwe. Prachtig dus en ook weer heel gemoedelijk om je trainingsveld zo te noemen.

Gemoedelijkheid, je kunt het niet leren. Het is geografisch bepaald. Je krijgt het cadeau. Als je in het zuiden woont, ben je automatisch gemoedelijk. Winnen, fijn als het gebeurt, maar de sfeer na de wedstrijd, het luisteren naar al die prachtige verhalen uit lang vervlogen tijden, daar gaat het allemaal om bij PSV.

PSV zou het liefst niet in een stadion voetballen. Zo ongezellig met al die stenen tribunes en die hekken. Persconferenties, ze moeten nu eenmaal, omdat voetbal een miljoenenbedrijf is geworden, in een zaaltje met goed geluid en mooie faciliteiten voor de pers worden georganiseerd, maar het liefst deden ze het bij PSV rond een knapperend haardvuur met de journalisten gezellig om de trainer heen.

Tot zover de onzin. Hoe gek moeten ze bij PSV niet worden van dit soort berichtgeving uit het noorden van het land. Ik las vanochtend de commentaren in de belangrijke landelijke dagbladen en men is het behoorlijk met elkaar eens. De opmerking van Rutten, dat hij het gevoel had dat ‘PSV niet mocht winnen’ wordt breed uitgemeten.

Willem Vissers kan het in de Volkskrant gewoon niet bevatten. Iemand van PSV die boos is op de scheidsrechter. Het is ongehoord. Dat is de toon in bijna alle commentaren. Ze vinden de reactie van Rutten a-typisch voor een club als PSV.

Mario Been mag na iedere wedstrijd een onderkoelde cabaretvoorstelling eruit gooien, Martin Jol mag tijdens iedere persconferentie onderuit hangen en lusteloos de pers te woord staan, van Louis van Gaal vinden we het enig dat dat hij weer een kwartier in slecht Duits bij iemand het oor eraf heeft staan schreeuwen, maar als bij PSV de trainer iets te hard zijn kopje op tafel terugzet, dan spreken we er schande van.

Het is een sterk staaltje clichédenken. Maar zo werkt het blijkbaar. Sportlezers begrijpen sport alleen nog maar als het in enorme brokken eeuwige onwrikbare waarheid wordt opgediend. Ajax is de club met kapsones en geluk, Feyenoord de arbeidersclub, AZ de provincieclub met een minderwaardigheidscomplex en PSV de gemoedelijke en zuinig spelende club.

Dat leest u graag en daarom schrijven journalisten het graag, zodat u het weer gaat lezen. Gemoedelijkheid verkoopt. Demy de Zeeuw begrijpt dat als geen ander. Hij zette dit weekend PSV, in een kort interview, weg als een gezellige, gemoedelijke en radeloze club. Een club die komende zondag op bezoek moet bij de door de wol geverfde, rijpe Amsterdammers. Ik ben een beetje bang dat Demy er echt in gelooft, dit regioracisme.

Nico Dijkshoorn