'De test waar ik naar uitkijk: vrouwen van linksbacks'

05/01/2010 12:00

Het begint een fijne traditie te worden in VI: een vergelijkend kerstnummer-onderzoek, uitgevoerd aan de randen van het betaalde voetbal.

Een jaar geleden was het al genieten met de restaurant-test. Louis van Gaal die een stamppotje had afgekeurd, dat zijn dingen die je als columnist wilt weten. Van Gaal rookt nog steeds zelf de worsten op zijn zolder, ook in Duitsland. Truus maakte de loodjes om het vel dicht te binden.

Het lijken irrelevante feitjes, maar schijn bedriegt. Sinds ik weet dat Van Gaal zich ook met de servetjes in het restaurant bemoeit, kijk ik anders naar hem. Het voegt iets toe. Je ziet niet de trainer van Bayern München met een veel te dik rood trainingsjack op de bank zitten, met zijn marionet Andries Jonker naast zich.

Nee, sinds VI’s vergelijkende voetbalrestaurant-test zie ik een man zitten die tijdens zijn eerste weekend in Duitsland al ergens op een plein in München aan een curryworstenbakker stond uit te leggen dat je de worst nooit te droog moet serveren. Als je in het vel prikt en de kokende sappen spuiten recht in het gezicht van Andries, dan is de worst precies goed.

Dit kerstnummer was het wéér raak. Een ontroerende rondgang langs alle stadionspeakers. Het sterft van de briljante zinnen. Nol Roeloffzen, de speaker van RKC Waalwijk, legt uit hoe hij speaker is geworden.

'Via mijn kapper. Hij knipte Marcel Brands ook en vond mijn stem aardig.' De hele profvoetballerij in een notendop. Iemand speaker maken omdat hij, tijdens het knippen, zo geinig kan vertellen over zijn vakantie in Marbella.

Ik geef het toe, dat moet je kunnen, lullen met een kapper in een volle zaak. Ikzelf verlam, als een kapper aan mij vraagt of ik nog vakantieplannen heb. Ik weet ook nooit of je via de spiegel met een kapper moet spreken of dat je je kop steeds moet omdraaien. Mensen die zich daar geen zorgen over maken worden stadionspeaker.

Dat zijn de mannen die met een wit laken om hun hals, midden in een kapperszaak, voordoen hoe ze hun vrouw de hele vakantie op haar rug door de ruime stacaravan hebben geduwd.

Toch zou ik, bijvoorbeeld in het geval van Nol Roeloffzen, nog wel meer hebben willen weten. Nu staat er: 'Via hem is er een afspraak gemaakt met Brands en ik kon beginnen als stadionspeaker.’ Daar zou ik hebben doorgevraagd. Hoe verliep die bespreking? Nol tegenover Marcel Brands. Ze zwijgen. Dan Brands: 'Nou, zeg maar eens wat.'

En dan Nol: 'Goedenmiddag, dames en heren, jongens en meisjes. Welkom in het Mandemakers Stadion!!' Brands onderbreekt hem: 'Je vergeet de invaliden. Die heten we hier apart welkom. Welkom, dames en heren, jongen en meisjes en alle invaliden!! Nóg maar een keer.'

Zó moet het ongeveer zijn gegaan. Een soort sollicitatiegesprek. Nol maar kwekken en Brands met zijn ogen dicht luisteren of dit de gedroomde nieuwe speaker voor RKC is. Ik heb alle interviews met de speakers gelezen, maar Nol van RKC is mijn favoriet. Over een bevriende suppoost die vlak naast Nol een hartaanval kreeg zegt hij: 'Hij heeft het toen overleefd, maar later is Jan helaas alsnog overleden.'

De nuchterheid van een oude wijsgeer. Als ze het bij RKC niet meer weten, gaan ze naar Nol. 'Vandaag hebben jullie verloren, maar later in het seizoen zullen jullie nog wel een keer winnen.' Wim Arts, de speaker van Willem II, ook een man naar mijn hart. 'Tijdens Studio Sport vind ik het prettig om de opstelling mee te lezen.' Hoe mooi is dat?

Daar zit Wim Arts met een bord chinees eten op zijn driezitsbank, met zijn vrouw naast zich, keihard de opstelling van Ajax mee te loeien.

Ideetje voor volgend jaar: een vergelijkend onderzoek afhaalchinezen. Daar weten we te weinig van af. Dat is vreemd. Dan heb je het over Nederlandse voetbalfolklore. Chinees eten en voetbal kijken horen bij elkaar. Studio Sport met een pondje babi pangang tussen je dijen, dat hoort bij onze voetbalcultuur.

Daar vind je nog de echte voetbalmentaliteit, met veertien mannen bij elkaar in een hokje van twee bij drie, wachtend op nummertje 34 zonder saus. Een nieuwkomer die de uitslag van Ajax-PSV verraadt met z’n allen tegen de grond werken.

Ik verheug me op de foto’s. Lachende Chinezen met een duim omhoog, vlak voor hun luik. Interviews met supporters: 'Bij De Lange Muur kom ik al zestien jaar. Soms zit ik hier met de fysiotherapeut van NEC samen op mijn eten te wachten. Dat is toch schitterend. Wie kan dat nou zeggen?'

Thuiskomen met een stapel Chinees eten, een kalender vol schele vogeltjes en met je jas nog aan, in de gang, de begintune van Studio Sport horen, dat is geluk. Juichen met een volle opscheplepel nasi goreng in je hand. De deksel opendoen en verdomd, niet één maar twéé vierkante witte speigeleitjes op je bami. Dan weet je het al: je club kan niet meer verliezen.

De vergelijkende test waar ik het meest naar uitkijk is: voetbalvrouwen van linksbacks. Nu eens niet de bekende blond geverfde types aan het woord, die zijn getrouwd met een spits, maar de vergeten vrouwen. Slagersdochters die tijdens het uitbenen van een varken oogcontact maakten met een veelbelovende speler uit het tweede van Heracles Almelo. 'Het was liefde op het eerste gezicht.'

Graag foto’s erbij van de vrouwen naast hun kerstboom. De vrouw van de linksback van AZ met een dichtgetimmerd oog naast een blauwspar. Ze had per ongeluk een tekstje in de boom gehangen waar de letter X van Ajax in voorkwam. In Alkmaar en omstreken kruipen ze liever op hun blote knieën met een schuurspons in hun knuistjes drie dagen huilend door hun huis, dan dat ze een dopje Ajax-allesreiniger gebruiken.

Het wordt een mooi onderzoek. Vrouwen van linksbacks zijn blij met weinig. ‘Dan zie ik Rob schateren om een tekenfilm en denk ik: Ja, dat is mijn man.' Tijdens het interview de vraag: 'Romantisch?' En dan het antwoord: 'Laatst had Rob aan mijn verjaardag gedacht en toen zijn we gaan vleesfonduen bij Dikkies Vleesfondue. Kreeg ik het rode vorkje. Die kant kennen weinig mensen van Rob.'


Nico Dijkshoorn