'Bespreking bij Oranje, ik wil een heel kleine ruimte'

29/12/2009 14:00

Wesley Sneijder, hoor ik net uit zeer onbetrouwbare bron, wil het kerstfeest met Yolanthe gaan vieren in een met wit konijnenbont behangen ruimte. Voor Yolanthe is hij, heb ik ook weer van horen zeggen, op zoek naar een bijzonder kerstcadeau.

Het hoofd van Hugo Borst op een zilveren schaal, overgoten met Kees Jansma-saus. Wesley weet ook al wie die schaal, met het hoofd nederig naar beneden gebogen, naakt mag aanreiken. Keeper Piet Velthuizen. Die armoedzaaier met zijn salarisje van onder de vijf ton.

Dankzij Wesley weten we nu allemaal wat Piet verdient. Twintig keer minder dan Wesley. Dat werd vorige week onthuld door Hugo Borst in Studio Voetbal. Het gaat mij niet eens om het nieuws zelf. Het zal wel. In schrijverskringen, waarin ik nu met enige regelmaat verkeer, is het de gewoonste zaak van de wereld iemand die minder boeken dan jij verkoopt helemaal in elkaar te schoppen.

Vanmiddag nog heb ik Herman Koch en Tommy Wieringa in een hoek van een café hun broek open zien knopen met een doodsbange debutante tussen hen in. Een keiharde leerschool. Dat Wesley zoiets zegt, verbaast mij niet. Van iemand die goudkleurige zwembroeken draagt en, zodra de eerste miljoenen binnenrollen, zijn jeugdliefde inruilt voor alles met meer mond en benen, kun je zoiets verwachten.

Het is ook geen toeval dat Wesley uitgerekend Piet Velthuizen uitkoos. Het is de bekende hoogmoed van spelers uit de Randstad als ze eens met iemand anders moeten ontbijten dan een plat pratende godenzoon.

Wesley is blijkbaar niet alleen seksueel een roofdier, die meteen zijn krop opzet als er iets voorbij komt wandelen met mooie gekleurde veertjes. Als we het allemaal moeten geloven, pist hij nu ook al opzichtig territoriaal binnen het Nederlands elftal de hoekjes van de kleedkamer nat. Het verbaast mij niet dat hij doelman Piet uitkoos voor zijn getreiter.

Piet lijkt me een eenvoudige jongen. Dat is fijn, als je keeper bent. Bal komt eraan, tegenhouden. Daarna naar bed. Twee weken geleden waren ze bij Vitesse in paniek, doordat Piet na een stevige dreun op zijn hoofd drie dagen lang opeens allerlei ideeën ontwikkelde over wetenschappelijke kwesties.

Dat was tot daaraan toe, maar dat hij daarover ook in samenhangende zinnen sprak, dwars door de wedstrijdbespreking heen, dat baarde de clubleiding zorgen. Keepers die gaan nadenken, dat loopt meestal verkeerd af. Neem Jan van Beveren, een van onze slimste doelmannen ooit. Die zit nu ergens in Dallas heel voorzichtig opgedroogde paardenlijm van achter postzegels te schrapen.

Jongens als Wesley voelen, als rondcirkelende gieren, wie de kwetsbaarste speler van de groep is. Wim Suurbier, Ruud Krol, Willem van Hanegem en Rinus Israel hebben in het verleden Ruud Geels, een zachtaardig mens, tot huilens toe zitten fucken tijdens het ontbijt. Als Geels zich omdraaide, lag er een schoen op zijn bord. Als hij naar bed ging, lag er een drachtig veulen tussen de lakens. Lachen.

Dat Sneijder uitgerekend Velthuizen op diens rug heeft getikt en hem vroeg wat hij verdiende, geloof ik dan ook meteen. Het zal nog wel erger zijn geweest. Misschien stond Piet, niet gewend aan de luxe bij het Nederlands elftal, stomverbaasd aan een amuse-lepel te voelen. Wesley meteen achter hem: 'Moet je ’m niet even rechtbuigen, Piet?'

Of Piet doodsbang met een halve kreeft in een hand. Die moet hij volgens Wesley 'eerst zeventig keer hooghouden, anders wordt hij bitter als je ’m kookt'. Het bekende dollen. Kees Jansma hebben ze, toen hij net als perschef begon, ook tien keer op en neer laten reizen naar Frankrijk, om daar twaalf ons ventieltjes te kopen.

Het zou allemaal met een sisser zijn afgelopen, dat geschreeuw van Bert van Marwijk en Hugo Borst, als Sneijder zelf niet het doodbloedende relletjes had gereanimeerd. Hij wil, volgens een krantenbericht, een gesprek met alle spelers van Oranje.

Sinds dat verzoek weten we twee dingen zeker: het verhaal van Borst klopte en Sneijder is een megalomane zonnekoning. Daar draait het blijkbaar allemaal om, in de wereld van Wesley Sneijder: je gram halen. Ze zullen, verdomme nog aan toe, allemaal van hem gaan houden, daar in het Nederlands elftal. Goedschiks of kwaadschiks.

Het wordt een mooie bespreking. Ik ben, als ik me ermee mag bemoeien, erg voor een heel kleine ruimte. Een doucheruimte bijvoorbeeld of een kamer met een ronde tafel en een bakjes pinda’s in het midden. Als er maar geen afleiding is. Dat niet Dirk Kuijt midden in de bespreking een halve makreel met zijn vinger op het beslagen raam staat te tekenen. Het moet wurgend confronterend en intiem zijn.

Ik hoop dat Wesley dan Yolanthe meeneemt. Deed John Lennon ook, tijdens het opnemen van Let It Be, zijn vrouw Yoko Ono expres op een matrasje naast Paul McCartney neerleggen als er iets moest worden ingezongen. Zo moet het: de hele groep in een kring op afgezaagde stoeltjes om Wesley heen en Yolanthe die in een hoek van de kamer zwijgend haar teennagels knipt.

Daarna moet het er ouderwets lagere school aan toe gaan. Met z’n allen zwijgen en dan de vraag van de leraar: 'Wie liet net een duidelijk hoorbare scheet? We gaan hier niet weg totdat ik weet wie dat heeft gedaan. Ik heb de tijd hoor, jongens.' En daar zat je dan, drie uur na te denken of je dan in godsnaam maar zou zeggen dat jíj het was.

Zo ziet ook Wesley het voor zich. Het heeft, volgens hetzelfde krantenbericht, niet eens zin naar het WK te gaan als de pers tussen hem en de spelers in zit. Wesley zal zwijgend gaan zitten wachten, midden in de groep, net zo lang totdat er iemand schielijk zijn hand opsteekt. 'Sorry, meneer Wesley, ik heb een heel klein beetje gezegd dat u soms een soort van beetje naar doet tegen Piet.'

Als die bespreking nog moet plaatshebben, een communicatie-advies van Dijkshoorn: kapotzwijgen dat mannetje. Desnoods veertien uur in een afgesloten ruimte naar je schoenen gaan zitten kijken. Niet buigen. Toon karakter!


Nico Dijkshoorn