'Zware weken voor Theo en de Theo-liefhebbers'

01/12/2009 12:00

Bennie Jolink, de zanger van Normaal, met een kopje thee in zijn hand, lekker met zijn voeten op de bank genietend van het programma Boer zoekt vrouw; daar moet je niet aan denken.

Jolink hoort dronken op een motor te zitten en rijdt met 160 kilometer per uur bij Yvon Jaspers de woonkamer binnen, zet zijn motor af en steek heur haar even kort in brand. Een week daarna neemt hij een nieuwe single op: Veenbrand op een wijvenhoofd.

Voor zijn familie is het heel vervelend, maar een Bennie hoort gemiddeld één keer in de twee jaar tegen een boom aan te rijden. Het hoort een beetje bij hem. Jantje Smit, daar weet je het van, die heeft Jantje Smit-kwaaltjes. Pijn aan het keeltje, kou op de longetjes, smettende liesjes van het wrijven. Jolink ramt gewoon lekker rock-’n-roll in een veel te dure auto, met twaalfduizend euro contant geld in zijn achterzak, tegen een boom aan.

Daarna revalideren, twee maanden met een looprek optreden en vol goede moed oerend hard op weg naar het volgende ongeluk. Dat moet je niet willen veranderen. Blijkbaar zit het in hem. Bennie met een ochtendjas en een krant, voor een gloeiende kachel, daar wordt die jongen alleen maar ongelukkig van. Zo is het ook met Theo Janssen. Je zag zijn auto-ongeluk een beetje aankomen.

Theo stond mij de laatste tijd iets te kostschoolachtig een fles kinderchampagne in ontvangst te nemen als hij Man of the Match was geworden. Theo Janssen als de ideale schoonzoon, ik keek ik er graag naar. Die verbeten trek op zijn kop. Netjes tegen wil en dank. Het kostte Theo duidelijk een bovenmenselijke krachtsinspanning om een volmaakte prof te acteren. Daar stond hij na de wedstrijd uit te leggen dat de overwinning natuurlijk in eerste instantie een schitterende teamprestatie was.

Een heel andere Theo Janssen dan wij hem in Marcel van Roosmalens eerste boek over Vitesse hebben leren kennen. Een verveelde prof, kankerend op alles en iedereen, stiekem rokend in de kleedkamer en shampooflesjes vol pissend. Theo stond boven iedere trainer. Hij liet ze maar wat lullen en probeerde in het weekend, een kilootje of zes te zwaar, alle ballen van een meter of veertig in de kruising te rammen. Als dat niet lukte lag dat aan de doelen. Te klein.

Bij Twente leek hij te zijn getemd. Hij speelde angstaanjagend gedisciplineerd en trok alleen maar wat met zijn rechteroog als hij tijdens een Champions League-wedstrijd niet eens op de tribune zat. Theo veranderde steeds meer in een speler die zijn interviews eerst wil lezen voor ze worden gepubliceerd. Ik verwachtte hem eigenlijk al in de Kerstspecial van VI, met geinige wildrecepten en een foto van zijn gezin aan een tafel vol met zelfgemaakte kerstkaarten.

Theo, die met het puntje van zijn tong tussen zijn tanden heel geconcentreerd een voetballetje uit een stuk karton knipt. Zo ver is het niet gekomen. Theo Janssen sloeg dit weekend met zijn auto over de kop. Een eenzijdig ongeval. Misschien wilde Theo een nieuwe tatoeage op de linkerkuit aan zijn passagiers laten zien. Of hij zocht, gebukt met zijn voorhoofd tegen het gaspedaal, naar een peuk. Op het moment dat ik dit schrijf is nog niet bekend of Theo had gedronken, maar voor het gemak werd daar door iedereen wel meteen van uitgegaan.

Voor mij doet dat er niet toe. Ik ben blij dat hij en zijn passagiers nog leven. Toch schrok ik van mijn eerste reactie. Heel even dacht ik: Daar is hij weer, de oude Theo. Natuurlijk, ik had hem liever bij de buurtsuper dronken met zijn kop aan een pak diepvriesspinazie vast zien zitten of volkomen in de war, naakt, op een huishoudbeurs voor plattelandsvrouwen zien rondscharrelen, maar toch... Dit was wel weer de Theo zoals we hem kenden.

Overal schijt aan, te lang ergens blijven hangen, te hard gelach in de auto richting Arnhem, een iets te sportief autootje met iets te kleine wieltjes en hopla, twaalf keer om je as.

Het worden zware weken voor Theo en de Theo-liefhebbers. Tijdens Studio Voetbal schreeuwden Hiddink en Van ’t Schip al om een gepaste reactie van de club. John van ’t Schip suggereerde zelfs ontslag. Onder druk van de publieke opinie zal Theo waarschijnlijk keihard worden geslachtofferd. Natuurlijk is het fout, dronken achter het stuur zitten, maar de gretigheid waarmee allerlei moraalridders boven op dit incident duiken, doet wat hypocriet aan.

Theo was gewoon weer even domme Theo, die niet verder dan een minuut of drie vooruit denkt. Dat is blijkbaar zijn kern. Op een of andere manier doet het mij deugd dat zelfs al die negentiende eeuwse bestuurders en trainers in het betaalde voetbal het wezen van Theo Janssen niet hebben kunnen veranderen. Theo doet uiteindelijk wat hij wil.

Profvoetbal in Nederland is een christelijke zondagsschool geworden. Elftallen vol met keurige jongens. Het teambelang prevaleert. Samen sta je sterk. Eerst het collectief, dan het individu. Toch kies ik onmiddellijk voor Andwélé Slory en niet voor André Ooijer. Slory, ze doen hun best bij Feyenoord, maar hij is niet te temmen. Hij vecht met teamgenoten en sluipt doodziek zijn huis uit als er ergens op een schoolplein wat handtekeningen moeten worden uitgedeeld.

Ooijer blijft met zijn handen boven de lakens doodstil in bed liggen tot de clubarts hem komt vertellen dat hij heel voorzichtig weer vast voedsel mag eten. Mark van Bommel, zelfs hem begin ik te waarderen. Ik zag hem vorige week zondag de hele wedstrijd het spel van Bayern München kapot maken. Oliedom gebikkel, stupide overtredingen op het middenveld, provocerende handgebaren naar alles en iedereen.

Juist daar waar Bayern die dag een verfijnde speler nodig had, speelde Van Bommel de hele wedstrijd als een neanderthaler. Veelbelovende aanvallen werden door Mark onderbroken met woest geschop op enkels. Vreselijk om naar te kijken, maar wel te respecteren. Zo is Van Bommel nu eenmaal. Hij kan niet anders. Hij doet niet eens meer zijn best. Van Gaal kon zondag duidelijk het lazarus krijgen.

Mark verloochende zich niet. Hij was zondag gewoon weer ouderwets zichzelf. Onuitstaanbaar slecht.


Nico Dijkshoorn