'Edgar Davids bij Vitesse; Robert de Niro komt binnen'

22/09/2009 14:00

Prachtig nieuws. Edgar Davids heeft, via een tussenpersoon, te kennen gegeven dat hij bij Vitesse wil voetballen. Alleen op deze ene zin kan je een 24-delige comedyserie voor de TROS schrijven.

Je hoort de aankondiging meteen. ‘Een middelmatige provincieclub wordt opgeschrikt door de komst van een lezende, woeste voetballer. Met alle gevolgen van dien. Veel plezier bij een nieuwe aflevering van Davids en de jongens van Vitesse.’ Misschien is, als u dit leest, net besloten dat beide partijen toch afzien van samenwerking, of is Edgar Davids al voorgesteld aan de plaatselijke pers. Dat doet er niet toe. Het gaat om die ene zin. Die roept een hele wereld op.

Een mannetje bij Vitesse, in een kantoor. Hij probeert voor de zoveelste keer zijn bureau precies op Arbo-hoogte in te stellen. Hij moet niet vergeten, zo direct, na de koffie, de Vitesse-kalender bij te werken. Hij zit nu al vier maanden tegen die rotkop van Piet Velthuizen aan te kijken. Net zag hij hem nog door de gang lopen. Als je die vijftien jaar geleden had verteld dat hij ooit de maand juli 2009 in de Vitesse-kalender zou worden, hij had je doodgeschopt. Dan gaat de telefoon. De tussenpersoon van Edgar Davids aan de lijn.

Het kantoormannetje luistert even en hangt dan op. Hij gaat door met het bouwen van een dug-out van aan elkaar geplakte lucifers. Bij zo’n telefoontje denk je in de voetballerij meteen aan een geintje. Bellen met een Spaans of Italiaans accent, het gebeurt bijna dagelijks. Bij Veendam is Kaká deze zomer 36 keer aangeboden.

Het mooiste bod: hij zou komen voor vier kruidkoeken en een rookworst. De slechte imitatie van een Spaanse of Italiaanse tussenpersoon, niemand in de voetballerij neemt dat nog serieus. Meestal is het René van der Gijp. Die heeft, ook jaren na diens overlijden, met de stem van Rinus Michels spelers van Eerstedivisieploegen opgebeld. ‘Kuitenbroer spreek ik mee? Waarom lig jij nog niet in bed jongen. Morgen sta je der naast.’ Voetbalhumor.

Toch moet iemand bij Vitesse deze tussenpersoon serieus hebben genomen. Misschien zijn er, na intern overleg, wat controlevragen gesteld. ‘Welke kleur veiligheidsbril had Edgar op tijdens Juventus-Genoa op 14 april 2002?’ ‘Welke trainer liet zich volgens Edgar Davids in zijn reet kruipen?’ Daar moeten goede antwoorden op zijn gegeven. Nu, op het moment van schrijven, maandag, wordt er nog overlegd.

Ook daar zou ik graag bij zijn. De leiding van de club bij elkaar, met voor zich op tafel een prototype van een Edgar Davids-pruikje. Aan de pony zit een plastic brilletje. Ze hopen er twintigduizend te verkopen. Er is al voorzichtig contact geweest met een fabrikant die een Edgar Davids Vitesse action figure op de markt wil brengen. Als je aan het elastiek achter op zijn hoofd trekt, schopt hij een kleine plastic roofvogel tegen zijn kop en schreeuwt een tekst van Nietzsche.

Daar zitten ze, de mannetjes van Vitesse. Normaal gesproken vergaderen ze maandag over zoekgeraakt wasgoed, wisselen ze Edward Sturing-grappen uit of laten ze zich voorlichten over een nieuwe Nespresso-machine, die tijdens het zetten van de koffie het clublied van Vitesse afspeelt en daarna zijn eigen kopje opdrinkt. Nu moeten ze beslissen over de komst van Edgar Davids.

Er wordt niet veel gezegd. Net als ik proberen de Vitesse-mannetjes zich eerst een beeld te vormen van Edgar Davids in Arnhem. Dat lukt moeilijk. Edgar bij bakker Bollebos in de rij voor een halfje wit. Davids met een krantje aan het raam, bij Croissanterie De Fazant. Davids, aan het tanken bij Kobus Rapen.

Ze hebben gisteren met wat mensen van Groningen gebeld. Die hebben ooit Johan Neeskens aangetrokken als speler. Alleen zijn linkerknie leek nog een beetje op de oude Neeskens. De Groningers hebben een goede tip voor Vitesse. Test Edgar Davids langer dan twee minuten. Niet al na een minuut met de tranen in je ogen gaan staan, alleen maar omdat deze onbereikbare speler, bij hoge uitzondering, in de provincie wil spelen.

Ik zou graag willen weten wat Edgar Davids die kant opdrijft. Hij moet een zakelijk contact hebben in Arnhem. Zoiets moet het zijn. Of misschien schildert Davids en vindt hij het licht in Arnhem mooi. Davids werkt al een jaar lang, in een atelier vlak bij Arnhem, aan een enorm doek. De werktitel: Met de wreef in de vrije zone. Davids wil zijn schilder-carrière combineren met af en toe wat beweging.

Hier en daar een balletje trappen, in de buurt. Zo moet het ongeveer zijn gegaan. Ik hoop dat het doorgaat. Davids tegen de grens van Duitsland, op een of andere manier is dat ontroerend. Ik wil Davids zo graag dat veld op zien komen hollen. Alsof Robert De Niro opeens een Nederlandse film binnen wandelt.

Ik wil Davids graag naast mijn collega Marcel van Roosmalen zien staan. Marcel, die twee dodelijke boeken schreef over Vitesse. Eens kijken hoe Davids gaat reageren op Van Roosmalen zijn zuigende vragen. ‘Hoi Edgar? En, al een beetje gewend? Wat vind je van onze wasvrouw?’ Niemand laat dan dreigender stiltes vallen dan Edgar.

Daarna volgt een verbale geseling. ‘Hoe bedoel je wasvrouw? Wat bedoel je? Dat ik het met de wasvrouw doe? Omdat ik een kleurling ben? Bedoel je dat? Dat alleen maar witmannen met een wasvrouw mogen praten? Zeg het maar, Van Roosmalen, moet ik op een speciaal negerveld gaan trainen? Is dat het? Met steeldrums? Bedoel je dat?’

Oh, wat worden dat fijne interviews na de wedstrijd. ‘Edgar, je eerste wedstrijd bij Vitesse. Je leek er eigenlijk helemaal niets meer van te kunnen. Pijnlijk, dat woord viel tijdens de uitzending. Geef hem een stok en zet hem op een bankje in een park, hoorde ik net naast me zeggen. Een reactie graag.’

Het mooist zou het zijn als het net niet doorgaat. Dat het afspringt op een paar honderd euro. Dat is van een prachtige, tragische schoonheid. Vitesse, voor eeuwig de club waar Davids ooit bijna speelde. Zoveel beter dan driekwart jaar manisch gehol en uitleggen waarom het fout ging.

Nico Dijkshoorn