'De vernedering, het luistert heel nauw'

18/08/2009 13:00

We worden de laatste weken verwend met schitterend drama uit Madrid. Iedereen spreekt schande van het miljoenencircus, maar van mij mogen ze nog even doorgaan. Ik vermaak me kostelijk.

In een interview met Simon Zwartkruis van VI, vertelde Wesley Sneijder dat Klaas-Jan Huntelaar – als de echte grote mensen een oefenwedstrijd elf-tegen-elf speelden – voetvolleyde met wat jeugdspelers. Wesley vond dit zielig. Hij zegt: 'Dat verdient Klaas-Jan niet.'

Ik zou het graag hebben gezien. Dat moet je kunnen, voetvolleyen en tegelijkertijd laten merken dat je boos bent. Het is een heel uitbundig spelletje, voetvolley, met veel geschreeuw. Uitgevonden in Brazilië. Dan weet je het wel.

Daar wordt het gespeeld tussen het verwekken van twee buitenechtelijke kinderen door en kluiven ze tijdens het spelletje een halve kip van zijn botjes. Juichen als de bal in het speelvlak valt. Bij elkaar op de rug springen. Zo een spelletje is dat. Ontspanning.

Een geniale zet dus van coach Manuel Pellegrini, om Huntelaar uitgerekend te laten voetvolleyen. Met jeugdspelers een spelletje moeten doen, dat klinkt als door je ouders achtergelaten worden bij de ballenbak van Ikea. Daar zie je ook altijd veel Klaas-Jannen. Kinderen die na drie minuten al willen worden opgehaald uit het kinderparadijs en met een chagrijnige smoel demonstratief tussen die ballen gaan zitten.

Vergelijk het maar met de baas van Ferrari, die tijdens een trainingskamp in Nederland met zijn coureurs het komende seizoen bespreekt en Michael Schumacher ondertussen rondjes laat rijden in een minuscuul elektrisch wagentje op verkeerspark Assen. Zo moet het hebben gevoeld, de vernedering van Klaas-Jan.

Voetvolleyen langs het veld, met jeugdspelers die net overal haar op hun lichaam krijgen en dan uit je ooghoeken Cristiano Ronaldo een bal zien aannemen, met zijn zorgvuldig onthaarde benen van 50 miljoen per stuk. Dat doet pijn. De vernedering op de training in Madrid heeft zijn effect niet gemist. Klaas-Jan is weg. Hij mag weer met volwassen mannen trainen, in Milaan.

Rafael van der Vaart zijn lijdensweg is nog niet volledig opgetekend, maar daar moet een klassiek toneelstuk inzitten. Die stond krap een jaar geleden nog glimmend van trots en van varkensvet in een koeling vol Spaanse hammen te poseren. In zijn lievelingsstad, Madrid. Ja, hij was eindelijk thuis. Zijn opa had Alfredo Di Stéfano ontmoet en Sylvie kon het al goed vinden met de clubkapper.

Ook Rafael wordt nu vernederd en wil weg. Over enkele weken zal Rafael in een lang interview verklaren dat hij, tijdens trainingen van de selectie, in een bestelbusje gerookte hammen moest bezorgen bij bestuursleden. Kwam hij iedere avond thuis met een wit schort vol bloed.

De vernedering, het luistert heel nauw. Je moet rekening houden met veel factoren. Hoe groter het ego, des te harder komt de vernedering binnen. Ruud Gullit verneder je al, als je hem niet als de enige echte zoon van Nelson Mandela behandelt. Zo voor de vuist weg kan ik nog wel een paar mensen bedenken die je makkelijk vernedert.

Samuel Eto’o, laat die een metertje tuinpad aanharken en hij is weg. Mido is beledigd als je niet zegt dat zijn haar zo lekker ruikt. Beenhakker lijkt een volksjongen, maar als je die een emmertje sop geeft en vraagt of hij de buitenboel van De Kuip even wil doen is hij weg. 'Ik laat me niet piepelen.'

In vernederen lopen we in Nederland ver achter op landen als Spanje en Italië. Wij kunnen het niet echt hard genoeg. Toch werden er een paar dappere pogingen gedaan. Dat is bemoedigend. Eerst werd Kenneth Perez twee weken geleden vernederd tijdens de wedstrijd FC Twente-Sporting Lissabon. Dat was niet moeilijk.

Perez vindt zichzelf een door een onbekende voetbalgod aan ons geschonken flonkerend juweel. Tegen Sporting Lissabon speelde Perez eerder als een stuk wegrottend zandsteen. Perez raakte geen bal fatsoenlijk en werd dus gewisseld. Dat leverde een mooi interview op.

Perez stond, enkele minuten na de dramatische uitschakeling, de pers te woord. Daarbij viel het op dat hij over Twente sprak alsof het over een buitenlandse waterpolo-vereniging ging. Hij leek niet erg geëmotioneerd door de uitschakeling. Omdat hij was gewisseld. Net goed, dat hoorde ik vooral in zijn toon. Vorige week zondag speelde Perez gewoon weer mee tegen PSV. Een slecht gelukte vernedering dus.

Nicky Hofs dan. Speelde vorige week zondag tegen zijn grote liefde, Feyenoord. Voor Hofs een belangrijke wedstrijd. Hij kon laten zien dat Feyenoord hem ten onrechte had weggestuurd. Dat lukte goed. Hofs speelde gedreven, bezeten en ... werd gewisseld. Vernederend.

Hij moest naar de kleedkamer lopen, langs oud-trainer Mario Been. Na vier minuten gewisseld worden, met je nieuwe vriendin op de tribune, zo moet het hebben gevoeld. Hofs weigerde zijn eigen trainer een hand te geven toen hij van het veld kwam. Vernedering geslaagd, denk je dan. Helaas maakte Hofs vlak na de wedstrijd al zijn excuses. Geen ruggengraat die jongen.

Tijdens dezelfde wedstrijd mislukte nog een vernedering. Mario Been wisselde zijn aanvoerder, Roy Makaay. Een uitgekookte vernedering van Been. Als aanvoerder worden gewisseld is misschien wel de ultieme vernedering. Dat komt door het gedoe met de aanvoerdersband.

Je kunt niet van het veld sluipen. Een heel stadion zit te te kijken hoe je je band afstroopt en aan een ander geeft. Je hebt gefaald. Iedere andere speler zou er een seizoen kapot van zijn. Behalve Makaay.

Die kijkt het even twee wedstrijden aan, zijn reserverol, en gaat dan ergens in Griekenland voetballen. Makaay is niet te vernederen. Hij kent geen clubliefde en heeft geen ego. Hij is broodvoetballer. Makaay houdt van de club die hem betaalt en opstelt. Andere spelers dromen een leven lang van Feyenoord.

Peter van Vossen is naakt door Zeeland gehold, met een vlag boven zijn hoofd, toen hij bij Feyenoord mocht spelen. Nicky Hofs zou, ondanks alles, zelfs in een stofjas op het middenveld van Feyenoord spelen. Makaay ziet Feyenoord slechts als een club waar hij doelpunten moet maken. Gebeurt dat niet, dan gaat hij weer eens verder.

Niets aan de hand. Makaay verneder je niet. Hij vernedert jou.


Nico Dijkshoorn