Reizen met Engels Speler van het Jaar Frans Thijssen

07/06/2011 10:00

Vorige week stond ik met een groepje landgenoten op de luchthaven van Glasgow en probeerde ik terug in Nederland te komen. Dat viel nog niet mee. Er raasde een woeste storm over het Kanaal, de ene luchtvaartmaatschappij na de andere besloot zijn kisten aan de grond te houden en vanuit IJsland kwam een grote, witte aswolk onze kant op gewaaid. Gelukkig bevond ook voormalig international Frans Thijssen zich in ons gezelschap. Zo werd het alsnog een gedenkwaardig avontuur.

Ooit had Frans Thijssen een grote snor en was hij een sensatie in de Engelse hoogste divisie. Dat was in de jaren zeventig en tachtig, toen bij de meeste Britse clubs het middenveld nog in handen was van tandenloze rauwdouwers met een diepgewortelde voorkeur voor de lange bal. Maar Frans Thijssen, dat was andere koek. Samen met Arnold Mühren bracht hij techniek en vernuft in het elftal van Ipswich Town. Het leverde hem in Engeland onder meer een uitverkiezing tot Speler van het Jaar op, en een UEFA Cup.

Frans Thijssen bleek een droogkomische en bescheiden man. De tijd dodend in de vertrekhal, viel in niets nog te merken dat we hier met een voormalige vedette te maken hadden. Het was alsof hij zich met het afscheren van zijn snor ook van zijn verleden als topvoetballer had ontdaan. Alleen op uitdrukkelijk verzoek van anderen sprak hij nog over Ipswich Town, over Paul Mariner, Terry Butcher, Alan Brazil, trainer Bobby Robson en al die anderen. Het was al pikdonker toen we eindelijk een vliegtuig vonden dat nog bereid was het luchtruim te kiezen. Midden in de nacht arriveerden we in Londen. We waren nog lang niet thuis, maar zelfs toen we werden gedwongen in te checken in een verder doodstil airporthotel bleef Frans Thijssen zijn opgewekte zelf.

Een dag eerder had hij nog een bal aan zijn voeten gehad. In Stranraer, een vlekje op de kaart van Schotland, trainde hij toen een groep van meer dan honderd kinderen. Aan de boorden van de Ierse Zee bracht hij ze de basistechnieken van het voetbal bij. Hoewel veel jongetjes de motoriek van een tractor hadden, droegen ze allemaal supersonische, gekleurde voetbalschoenen. Frans Thijsen niet. Hij had van die mooie, oude Adidas World Cupschoenen aan zijn voeten. Ze leken ervoor te zorgen dat hij zich weer even twintig voelde. Kappend en draaiend slalomde hij langs een paar paaltjes. De film werd inmiddels alleen nog in slow-motion vertoond, maar toch voelde het als een voorrecht dit allemaal nog eens te mogen zien.

Een dag later waren we eindelijk tot de vertrekhal van Heathrow doorgedrongen. Mijn koffer was toen uiteraard allang zoekgeraakt (we vlogen met de KLM), maar daartegenover stond dat Frans Thijssen nog één keer over vroeger vertelde. Hij zou binnenkort terugkeren in Ipswich, waar deze week grootschalig wordt gevierd dat de club precies dertig jaar geleden de UEFA Cup won. Hij en zijn teamgenoten wachtten er een heldenonthaal. 'Nog steeds moet ik daar de hele dag handtekeningen uitdelen', zei Frans Thijssen en er leek een vleugje verbazing in zijn stem waarneembaar. 'In Nederland is het heel anders. Als je bij ons gestopt bent als voetballer, ben je ook écht gestopt, hè? In Nederland vraagt nooit meer iemand om mijn handtekening. Grappig. In Ipswich altijd.'

Opeens draaiden alle hoofden van de wachtende passagiers zich naar één kant. Daar, in een wolk van parfum, kwam Roberto Mancini aangekuierd. Rechts van hem liep zijn assistent David Platt. Fotocamera’s begonnen als vanzelf te flitsen. Mancini wekte niet de indruk dat hij dit heel erg vond. De trainer van Manchester City beschouwde de loopband zo te zien als één lange, eindeloze catwalk. Vooral de zijden sjaal die hij quasi nonchalant om zijn gebronsde hals had geknoopt, gaf je al snel het gevoel dat je per ongeluk in een commercial voor aftershave was beland.

Frans Thijssen droeg geen zijden sjaal en zijn hals was ook niet erg gebronsd. Hij had gewoon een broek aan, met een overhemd. Hij werd niet aangestaard. Er werden ook geen foto’s van hem gemaakt. Toen iedereen in de mierenhoop van Heathrow zich stond te verdringen voor een glimp van de Italiaanse trainer met de zonnebril, leek niemand zich te realiseren dat er een paar meter verder nóg een begaafde oud-voetballer stond, begaafder dan Roberto Mancini en David Platt bij elkaar. Niemand, behalve ik.

Michel van Egmond