Column - Ronaldo wil nu eindelijk weleens Ronaldo zijn

21/03/2011 13:00

De eerste keer dat ik hem zag was op 18 augustus 1994, in Eindhoven. Een paar uur daarvoor was Ronaldo als de nieuwe goddelijke kanarie van PSV ons land binnengefladderd. Het was die donderdag hoopgevend te merken dat hij in meer dan een opzicht op zijn voorganger leek. Niet alleen beloofde hij, net als Romário, altijd en overal te scoren, hij sliste ook een beetje en kwam een half uur te laat het Philips Stadion binnengewandeld. Daar bleek de aankoop een goedlachse maar enigszins verlegen jongeman van zeventien jaar, met donker krulhaar en veel tandvlees. Engels spreken deed hij niet. Zijn lagere school had hij nooit afgemaakt. Maar dat maakte nu allemaal niets meer uit. We hadden hier te maken met een wonderkind.

Tijdens de officiële presentatie werd door de pers telkens de vergelijking met Romário gezocht. Het waren de enige keren dat de gebeeldhouwde glimlach op het gezicht van de Braziliaan wat scheurtjes begon te vertonen. 'Ik wil het liefst gewoon Ronaldo zijn', zei Ronaldo die donderdagmiddag, en hij herhaalde het voor de zekerheid een paar keer. 'Ik wil het liefst Ronaldo zijn.' Na afloop vertelde hij nog dat hij nauwelijks contact had gehad met Romário. 'Hij heeft me wel zijn privénummer gegeven in Rio de Janeiro', sliste hij toen, 'maar daar had ik niet veel aan. Romário is nooit thuis.'

Acht jaar later, op 11 april 2002, zag ik hem voor het laatst. Het was de avond van Feyenoord-Inter, halve finale UEFA Cup. Een vreemde samenloop van omstandigheden had ervoor gezorgd dat ik me gedurende een deel van de wedstrijd langs de lijn bevond. Het was als altijd indrukwekkend om onze beste voetballers van zo dichtbij aan het werk te zien. Hier, op ooghoogte, bleek het spel plotseling twee keer zo snel te gaan. Het was verbazingwekkend te merken dat, wat op de tribune een onschuldige botsing leek, op deze afstand plotseling de impact van een verkeersongeluk had.

Ik probeerde van het moment te genieten. Dat viel niet mee. Na de 2-0 van Jon Dahl Tomasson was in mijn binnenzak onophoudelijk mijn telefoon gaan rinkelen. Ik was kennelijk een paar seconden op de achtergrond in beeld geweest. Dat had ervoor had gezorgd dat zich nu een oneindige rij vrienden, bekenden, oud-klasgenoten en vage kennissen telefonisch aandienden. Sommigen van hen had ik meer dan tien jaar niet gesproken. Allemaal probeerden ze een toon aan te slaan die een diepe, onwrikbare band tussen ons moest suggereren, alsof we ooit bij de geboorte per ongeluk waren verwisseld of samen een scheepsramp hadden overleefd. In werkelijkheid was het een nogal doorzichtige truc om het gesprek zo snel mogelijk op het enige ware onderwerp te brengen: kaartjes voor de finale, het liefst een stuk of vijftien. Twintig mocht ook. Nu ik kennelijk toch zo dicht bij het vuur zat, kon ik dat vast wel even regelen.

Als ik geweten had, dat het de laatste keer was dat ik hem zo zou zien, had ik nooit opgenomen. Het beeld was te mooi om door de telefoon te laten verstoren: Ronaldo, een meter of tien bij me vandaan, hijgend als een hert, maar desondanks klaar om weg te sprinten in de oneindige diepte die de Feyenoord-verdediging aan zijn voeten had gelaten. Toen het zover was en hij als een menselijke kogeltrein vertrok, was het voorbij voordat ik er erg in had.

Zoef!

Het ontbrak er nog maar aan dat hij een stofwolk achterliet.

Dat was mooi. Maar in de jaren die volgden, sloeg het ontzag voor de voetballer steeds meer om naar medelijden met de mens Ronaldo. Die zag je langzaam maar zeker verschrompelen onder de druk. Er kwamen ook steeds meer rare foto’s boven water. Ronaldo naast twee transseksuele prostituees. Of geeuwend op het strand, een randje vet over de zwembroek. De gestroomlijnde superster van weleer was helaas een meelzak met armpjes en beentjes geworden. Hij leek te snakken naar het einde van zijn loopbaan.

Sinds enige tijd is het zover. Ronaldo is met pensioen. En hij geniet er met volle teugen van, liet hij vorige week weten. 'Ik hoef mijn bier nu niet meer stiekem in een blikje frisdrank te verstoppen', zei hij. Het klonk nogal kinderachtig voor een multimiljonair van 34 jaar, maar ik snapte het wel. Ronaldo wil nu eindelijk eens gaan doen wat hij zich destijds, een voetballeven geleden, op die mooie donderdagmiddag in Eindhoven al had voorgenomen: gewoon Ronaldo zijn.

Michel van Egmond