Robin van Persie en de inspiratie van Patrick

28/06/2010 11:41

Het was de zomer van 2003. Robin van Persie liep op zijn sokken door de gang. Hij ging zijn kamertje laten zien. Ik herinner me een bed in de hoek, een bureautje en een kleine televisie.

Daarnaast een stapeltje videobanden. Die hadden allemaal maar één onderwerp: Maradona. Hij bestudeerde de beelden dagelijks zoals een rabbijn de Talmoed.

Het was de klassieke jongenskamer, inclusief ingelijste voetbalshirtjes boven het bed. Het enige verschil was dat hij ze niet had gekocht op de boulevard van Salou, maar had geruild met de sterren zelf. Eén exemplaar had een ereplekje gekregen. Het was het shirt waarin hij twee jaar eerder was gedebuteerd.

Hij had het ingelijst zonder het eerst te wassen, zodat je de moddersporen van die middag er nog op kon terugvinden.

Robin van Persie stond in die dagen bekend als een onhandelbaar jong met licht geniale trekjes. Daar had je er wel meer van in het voetbal. De meesten gingen vroeg of laat ten onder aan te veel aandacht, te veel geld en te grote auto's.

Robin van Persie had ook een te grote auto. Op een middag reden we er mee naar Breda. Hij had nog maar net zijn rijbewijs. Dat was ook goed te merken. Nog voor Princeville trapte een boze motorrijder al hard tegen ons portier. We hem hadden afgesneden.

Robin van Persie was toen negentien jaar. Hij stuurde zoals hij ook voetbalde: avontuurlijk.

Een paar weken eerder had hij een brief gekregen van een groepje jonge Feyenoord-supporters. Ze hadden een zwaar auto-ongeluk gehad. Een van hen, Patrick Rijsdijk, was voor de rest van zijn leven verlamd. Of Robin een handtekening voor hem wilde opsturen.

Maar nog diezelfde week kocht hij een Feyenoord-shirt, ondertekende het en reed naar het revalidatiecentrum om het zelf te gaan brengen.

Patrick werd die middag door een verpleegster binnengereden. Hij zat in een rolstoel. De eerste minuten keek hij de voetballer aan alsof het een geest was. Robin gaf zijn shirt. Toen moest Patrick even zijn handen voor zijn ogen doen. Geen van tweeën wist nog veel te zeggen.

Robin kneep Patrick daarom maar een paar keer zachtjes in zijn nek. Ook masseerde hij een tijdje zwijgend zijn schouders. Dat hielp. Patrick werd weer rustig.

Van de terugweg herinner ik me dat Robin maar niet uitgepraat raakte. Hij zei zich nooit eerder te hebben gerealiseerd dat hij met zo weinig moeite iemand zo veel plezier kon bezorgen. Dat hij dit soort dingen vaker wilde doen. En dat Patrick hem had geïnspireerd.

Inmiddels is er veel gebeurd. Robin van Persie is een wereldster geworden. Zijn shirt hangt nu in jongenskamers over de hele wereld. Hoe het met Patrick Rijsdijk gaat, weet ik niet. Hij is nog wel eens gesignaleerd in De Kuip, maar Van Persie en hij hebben elkaar nooit meer ontmoet.

Ik vraag me af of ze nog wel eens aan elkaar denken, de voetballer en zijn fan. Ik vermoed van wel.

Misschien kan Van Persie er in Zuid-Afrika weer inspiratie uit putten, net als op die zomerdag in 2003. Het is te hopen. Als Dirk Kuijt het nu voor volk en vaderland doet en Wesley voor God en Yolanthe, laat Robin het dan voor Patrick Rijsdijk doen.

Michel van Egmond