Van Rensenbrink hoor je gelukkig niets meer

24/05/2010 12:45

Hans van Breukelen boog zich op een dinsdagavond in Hamburg over Frank Mill heen en fluisterde hem een zin in zijn oor die weliswaar grammaticaal aan alle kanten rammelde, maar desondanks aan duidelijkheid niets te wensen overliet.

'Ich hoffe das du fuckin' sterbst.'

Elke keer dat ik de oud-keeper tegenwoordig op televisie tussen allemaal volwassen kabouters quasi ondeugend zijn ooglid naar beneden zie trekken, moet ik aan dat moment terugdenken.

Het was de zomer van 1988 en onder Nederlandse voetballiefhebbers nog lang niet gebruikelijk om sympathieën voor spelers van Bayern München of andere Duitsers te koesteren. Ik herinner me dan ook een juichende woonkamer, gevolgd door een spontane polonaise toen het verongelijkte gezicht van Mill ook nog eens mooi close-up in beeld kwam.

Er zal ongetwijfeld nog een slechte grap over de oorlog bij zijn gemaakt en daarna was Hans bij ons thuis een held.

Inmiddels zijn we dik twee decennia verder en is het kennelijk het lot van de ex-international dat hij vroeg of laat met een rare muts op zijn hoofd zichzelf staat te imiteren in een tv-commercial, of – zoals de gebroeders Van de Kerkhof – als ambassadeur fungeert van speciale WK-gehaktballen.

Zo gaat dat nu eenmaal met oud-internationals. Het ene moment staan ze nog stoer naast Cruijff en Neeskens het Wilhelmus te neuriën, het volgende moment dragen ze een slagersjas en zijn ze de assistent van Cora van Mora.

Een schrale troost: het is van alle landen. Van Breukelens collega, de Duitser Eike Immel, verging het niet veel beter. Die dook twintig jaar na die beroemde wedstrijd in Hamburg plotseling op in de jungle van Australië.

Gedwongen door geldgebrek nam hij daar deel aan het RTL-programma 'Ich bin ein Star – holt mich raus.’ Zo hoopte hij de heupoperatie te kunnen financieren waar hij na 534 Bundeliga-wedstrijden al enige tijd aan toe was.

In het oerwoud maakte Eike vrienden met twee andere deelnemers: een schlagerzangeres en de ex-pornoster Gina Wild. Eenmaal terug in Duitsland nam hij met hen een CD op. Immels bedoeling was om zo zijn gok- en beleggingsschulden weg te werken, maar een groot succes werd de nieuwe carrière niet.

Eén van zijn eerste optredens was in een vestiging van MediaMarkt. Daar werd de 19-voudig international door het winkelend publiek uitgefloten. Al snel keerde de gevallen doelman toen terug naar de tv, waarvoor hij zich vrijwillig liet opsluiten in de dierentuin van Dortmund.

Het kan dus altijd nog erger.

Gelukkig zijn er ook uitzonderingen. Eén van de voetballers die zich altijd schitterend aan dit soort waanzin hebben onttrokken, is Rob Rensenbrink. Van hem hoor je gelukkig nooit meer wat.

Geen Nederlander kwam dichter bij de wereldtitel dan hij en dus zal zijn naam straks, wanneer de WK-koorts verder aanwakkert, weer bij veel krantenredacties en reclamebureaus vallen, maar ik hoop dat ze hem gewoon met rust laten.

Behalve een schitterende kop boven een afscheidsinterview ('Ik ben miljonair maar ik kan niks'), herinner ik me van Rob Rensenbrink alleen maar heel veel prachtige voetbalmomenten.

Dat wil ik graag zo houden.


Michel van Egmond