Sportiviteit, respect en Nigel de Jong

15/03/2010 11:45

Het was vorige week woensdagmiddag druk in de Taets Gallery in Zaandam. Honderden afgevaardigden uit de voetbalwereld waren er bijeen voor een congres.

Op een groot podium legden Jack van Gelder en Michael van Praag uit wat de bedoeling was: het bevorderen van de sportiviteit en het respect in het voetbal. Ze klonken vastberaden. De tijd van oeverloos praten was voorbij, zeiden ze, er moest nu eens 'iets concreets' gebeuren.

Van Praag gaf een voorbeeld. Hij had gezien hoe de spelers van Fiorentina na afloop van een wedstrijd een erehaag vormden voor hun tegenstanders. De voorzitter van de KNVB had daar kippenvel van gekregen, zó indrukwekkend vond hij het. In de zaal werd instemmend geknikt.

Zelf vond ik het een nogal leeg gebaar, zo’n erehaag, en ongeveer net zo hypocriet als al die broodvoetballers die na een doelpunt opzichtig het clubembleem op hun shirt beginnen te kussen.
Ook moest ik even denken aan de verplichte groetzone van Groen Links.

Voor een bijeenkomst waarin ‘iets concreets’ moest gebeuren, werd intussen toch nog vrij oeverloos gepraat. Spelers, bestuursleden en scheidsrechters schoven in een lange stoet bij Jack van Gelder aan en toonden zich allemaal even betrokken.

Halverwege de middag, het gebouw barstte al bijna uit zijn voegen van de goede bedoelingen, viel plotseling ook mijn naam. Volgens het draaiboek zou ik naar voren komen om de rol van de media toe te lichten. Gek genoeg wist iedereen daar van, behalve ik.

Eenmaal op het podium stak ik een nogal onsamenhangend verhaal af. Toch was Jack van Gelder zo galant om regelmatig met een geïnteresseerd gezicht naar me te knikken, vriendelijk veinzend dat mijn woorden ook voor hem een hele openbaring waren.

Het gevolg was wel dat ik me gaandeweg het gesprekje steeds meer als Ronald Waterreus begon te voelen.

Ik zei dat ik niet geloofde in het opgelegde pandoer van een verplichte erehaag. David Endt, de teammanager van Ajax, was het daar niet mee eens. Vanuit de zaal prees hij in een gloedvol betoog juist de symboliek van het gebaar. En misschien had hij ook wel gelijk. Misschien was ik te cynisch.

Daarna werden er speciale workshops gehouden. Ik kwam terecht in een kamer vol trainers. Er stonden tafels met vellen papier en dikke viltstiften. Een mevrouw van de organisatie legde uit wat we moesten doen: tips geven die het respect en de sportiviteit zouden bevorderen. 'Schrijf gewoon àlles op wat je te binnen schiet’, riep de mevrouw enthousiast, 'gewoon àlles.'

Ik keek Wiljan Vloet aan. Wiljan Vloet keek terug. Daarna keken we samen naar Harm van Veldhoven. Er schoot ons nog niet veel te binnen. Uit het kamertje naast ons klonk intussen rumoer. Daar moesten de deelnemers hun hand op hun hart leggen, elkaar aankijken en heel hard RESPECT! roepen.

Het kon dus altijd erger.

Op het einde van de dag waren alle tips samengevat in het Manifest Sportiviteit en Respect. Bij de uitgang werd dat door knappe meisjes uitgedeeld. Daarna gingen we met z’n allen gezellig naar de Arena, om te zien hoe Nigel de Jong in een vriendschappelijk wedstrijdje zijn tegenstander een gebroken been schopte.


Michel van Egmond