Lezerscolumn - Een heel levensverhaal op het lichaam

01/02/2012 10:30

Ook in 2012 biedt VI.nl kans op plaatsing van columns van lezers/bezoekers. Honderden mensen kropen inmiddels achter hun computer en stuurden soms verrassende bijdragen. Nieuwe inzendingen zijn altijd welkom. Met enige regelmaat zullen we de column van een lezer op onze site publiceren. Wel maken we u graag nogmaals op het volgende attent: lees goed de voorwaarden alvorens in te zenden. Zie de balk onderaan. Inzendingen die niet aan de voorwaarden voldoen, worden niet in behandeling genomen. Deze keer een nieuwe bijdrage van Robert Evers uit Groesbeek.

Iedereen in het provinciestadje kent hem, hij kent bijna iedereen. Ze houden van hem, hij vindt dat prima, zelf bewaart hij zijn liefde voor degenen die écht dicht bij hem staan. Dat maakt hem wat afstandelijk, een beetje onpeilbaar ook, maar dat wordt hem door het hele stadje vergeven. Want wat hij wél aan hen geeft is trots en blijdschap als er weer een bal van zijn fluwelen linkervoet vertrekt en door zijn toedoen in het netje beland. Hij is een held, misschien wel tegen wil en dank.

Zijn voorkomen is allesbehalve dat van een superheld. Een lichaam dat te zwaar oogt in verhouding tot zijn lengte. Een gezicht dat niet gekenmerkt wordt door de krachtige gelaatstrekken en de kaakstructuur van de onfortuinlijke Christopher Reeve, maar waar de tekenen van een zware last hun sporen zienderogen nalaten.

Daar waar je krachtige, heldere ogen in een blozend gelaat verwacht, heeft hij de zijne verborgen achter opgeworpen wallen. Alsof hij liever niet heeft dat je in zijn ziel kunt kijken. Bij deze held is dat geen onoverkomelijk probleem, zijn levensverhaal staat letterlijk op zijn lichaam geschreven in de vorm van ontelbaar veel tatoeages.

Men weet dat hij wel eens pilsje drinkt. Misschien wel een kratje. En dat hij wel eens een sigaretje rookt. Misschien wel kettingrookt, als de trainer niet kijkt. Ook dat wordt hem door de hele stad vergeven. Zolang hij maar trekt en sleurt, tiert en prachtige passes verstuurt. Zijn status is heel langzaam uitgegroeid van rebel naar held.

Een cultheld, heet dat in de volksmond. Zelf blijft hij er nuchter onder, al is dat een tamelijk dubieuze woordkeuze in dezen. Hij blaakte nooit van het zelfvertrouwen, al deed hij zich stoer voor, maar langzaam groeit ook bij hem het besef dat zijn voeten meesterlijke dingen met een bal kunnen doen. Misschien zit er sportief gezien wel meer in het vat. Zelfs financieel. Hij heeft tenslotte nog maar een paar jaar om er nog iets van te maken.

Over belangstelling niet te klagen, uiteindelijk kiest hij voor Ajax. De grote stad lonkt en het team kan een aanjager gebruiken. Ajax staat synoniem voor individuele techniek, en is dus het ideale platform voor zijn fijngevoelige voeten. Hij vertrok, weliswaar met pijn in zijn hart, naar de echte grote stad om het avontuur aan te gaan.

In Amsterdam echter loopt alles anders. Ajax kocht zijn techniek, maar de mens bevalt hen niet. De trainer weet zich geen raad met buitenbeentjes, zijn teamgenoten moeten zijn 'goede gebruiken' niet. Vooral dat blozend koorknaapje met het Vlaams accent en de aanvoerdersband zit hem dwars.

In een vorig leven liet hij anderen beter voetballen, hier laten ze hem slechter voetballen. Zijn bravoure valt in het niet bij de arrogantie van de Godenzonen. Hij snapt er niets van, wat moet hij doen? Zijn ogen liggen diep verborgen achter nog hoger opgetrokken wallen, geen mens weet wat hij echt denkt. Ik wel. Theo Janssen is een rebel without a clue.

Robert Evers
Groesbeek

Ook schrijfambities? VI.nl stelt zich open voor bijdragen van lezers/bezoekers. Lees goed de voorwaarden en maak kans dat jouw inzending (column) op onze site wordt gepubliceerd. Klik hier voor meer informatie.