Jupiler League lijkt niet eens meer op voetbal

15/03/2010 09:15

We maken ons wel eens zorgen over de normen en waarden in ons voetbalwereldje. Daar is van alles op aan te merken, maar na de hype rond de verkiezingen schaam ik me niet meer voor de ethiek van de voetbaljungle.

De traditionele partijen staan zó ver van hun kiezers af, dat goed gebekte demagogen als Pim Fortuyn en Geert Wilders een niet te missen kans voor open doel krijgen om te scoren. Vervolgens kijken de politieke zwaargewichten niet in de spiegel, maar spreken ze in koor schande van de standpunten van het geblondeerde volksidool. Moeten ze hem negeren, boycotten of inkapselen?

Wat is wijsheid? Ze hadden hem de ruimte niet moeten geven, ze hadden de afgelopen jaren beter naar de stem en de onvrede van het volk moeten luisteren. Het is intussen te laat. In Helmond en Enschede bestaan de PvdA-raadsfracties door voorkeurstemmen grotendeels uit allochtonen. Koren op de molen van Wilders, ik hoor hem al raaskallen. En de doorsnee voetballiefhebber zal thuis op de bank instemmend zitten knikken.

Wilders is allerminst een ambassadeur voor Nederland. Op uitnodiging van lord Malcolm Pearson en barones Caroline Cox was hij onlangs te gast in het Hogerhuis in Engeland. Daar riep hij opnieuw de meest vreselijke dingen, waar mensen met enig innerlijk fatsoen van gruwelen. Als trainer moet je nooit Louis van Gaal, Mario Been of Guus Hiddink opvolgen.

Als politiek leider moet je óók je beperkingen kennen en zeker Jan Marijnissen niet opvolgen. De energieke Agnes Kant deed het tegen beter weten in en dat kon niet goed aflopen. Ze liep jaren op haar tenen, overschreeuwde zichzelf voortdurend, werd nauwelijks serieus genomen door haar politieke opponenten en leed ook nog eens een smadelijke nederlaag. Dan knapt er blijkbaar wat, daarom keerde ze vorige week volledig gedesillusioneerd terug naar Doesburg.

Einde politieke carrière. Het nieuwe boegbeeld komt uit Boxmeer. Niemand kende hem, maar hij moet nu in een razend tempo een bekende Nederlander worden. Dat zal niet meevallen, want hij heeft de uitstraling van de koster van een dorpskerk. Op de radio gaat het nog wel, want er komen stoere teksten uit dat burgerlijke hoofd, maar in beeld is enige persoonlijkheid geen overbodige luxe.

Alexander Pechtold is intussen de trotste gladjanus van Nederland. Toen hij D66 overnam, was de partij op sterven na dood. Door keihard te werken en veel te debatteren om zich te profileren is hij verantwoordelijk voor de prachtige verkiezingsuitslag. Oppositieleider Marco Pastors van Leefbaar Rotterdam is onze pseudo-Wilders. Hij mist alles wat zijn grote voorbeeld wél heeft.

En hij is een slecht verliezer, want nu de PvdA met een neuslengte verschil won, is er geknoeid met volmachten en moet de uitslag ongeldig worden verklaard. Volgens de populairste politicus van Rotterdam – hij kreeg 51 duizend voorkeurstemmen – kan dat niet in een fatsoenlijke democratie.

Hans Wiegel, de Harry van Raaij van de politiek, verschijnt weer in beeld, Maxime Verhagen ergerde zich dood als de media Camiel Eurlings als de kroonprins van het CDA opvoerden, de eeuwige hbs-scholier Mark Rutte ruikt zijn kans weer en koningin Beatrix belegde miljoenen euro’s in Aziatische bedrijven.

Wietse Couperus liep in de spits bij Haarlem, Kees Kist vertokte die rol in Heerenveen, Bennie Muller voetbalde voor Blauw-Wit, Co Adriaanse bij De Volewijckers en Guus Hiddink was de nummer 10 van De Graafschap. Gert Bals stond in het doel van Vitesse, tegen Elinkwijk was Tonny van der Linden mijn tegenstander, Hans Eijkenbroek leidde de verdediging van Willem II en Johan Neeskens was een jeugdig talent bij RCH.

De Jupiler League heeft geen toekomst, omdat het volgens de huidige richtlijnen financieel onhaalbaar is. De CAO maakt het de clubs onmogelijk te overleven, laat staan beleid te voeren. Zodra ze weer met semi-profs mogen werken, die na hun dagtaak zich nog anderhalf uur uitleven op het trainingsveld, ziet de wereld er plotseling heel anders uit.

Dan kunnen die clubs ook weer op een eerlijke basis concurreren met de ambitieuze amateurverenigingen, die de spelers veel creatiever kunnen belonen. De Jupiler League is geen bedrijftak, maar een speeltuin voor part-timers, waardoor de ideale mix ontstaat van ontluikend talent en routine. Het zal het niveau ten goede komen en het scheelt veel faillissementen.

De politieke kanonnen Jan Peter Balkenende en Wouter Bos incasseerden een vernietigende nederlaag, maar minachten het volk opnieuw door de indruk te wekken dat ze hebben gewonnen. Balkenende wil minister-president worden, net als Bos dat wilde, ook dat nog. Eigenlijk steekt Ronald Plasterk met kop en schouders boven zijn collega’s uit. Hij is verbaal goed, beschaafd, intelligent, enthousiast, duidelijk en integer.

Plasterk blijft eervol op de been tijdens elke discussie. Dat kun je van zijn CDA-collega Pieter van Geel niet zeggen. Hij is een karikatuur van een politicus. Hevig transpirerend neemt hij plaats voor de camera’s en zegt vervolgens nooit iets zinnigs. Hij kan zijn mening, áls hij al een visie heeft, niet formuleren en gaat keer op keer als de kansloze verliezer weer naar huis. Gelukkig is dit circus even niet relevant en kunnen we ons weer bezighouden met de belangrijkste bijzaak in het leven: voetbal!

Steeds meer kenners en insiders maken zich zorgen over het speltechnische niveau van de Eredivisie. En iedereen realiseert zich dat een eventuele aansluiting met de Europese topclubs verleden tijd is. Op de burelen van de Coöperatie Eerste Divisie zullen de beleidsbepalers die discussie met gemengde gevoelens volgen. De Eredivisie is boeiend, spannend en er komt massaal publiek op de wedstrijden af.

Televisiebeelden uit de Jupiler League maken duidelijk dat het niet eens meer op voetbal lijkt. Alleen verstokte supporters bezoeken de duels nog. Het is een verkapte jeugdcompetitie geworden, de ren-je-rot-show. In een decor van sfeerloze lege tribunes doen wat jongelui, die ten onrechte dromen van een grote carrière, hun stinkende best. Hier en daar loopt een verdwaald talent, voor wie een horde scouts op de tribune zit. De Jupiler League is een probleemcompetitie.

Een lezersonderzoek maakte me onlangs duidelijk dat onze lezers nauwelijks geïnteresseerd zijn in informatie over de Eerste Divisie. Bijna alle clubs hebben serieuze financiële problemen en alleen De Graafschap, SC Cambuur en Go Ahead Eagles lonken nog naar de Eredivisie, de rest wil en moet noodgedwongen overleven. Het lijkt uitstel van executie.

Haarlem is verdwenen en daar hoor je niemand meer over, BV Veendam voert een doodsstrijd en de penningmeesters van Fortuna Sittard, FC Oss, FC Dordrecht, FC Omniworld, FC Eindhoven, MVV, AGOVV Apeldoorn, FC Zwolle, FC Emmen, RBC Roosendaal en Telstar zijn niet te benijden. Het is elke maand weer een gevecht om de salarissen op tijd te kunnen betalen.

De vakbondsleiders van de VVCS, die met de beste bedoelingen een heuse CAO hebben afgedwongen, streefden hun doel volledig voorbij, want de clubs kunnen onmogelijk achttien full-profs financieren, plus een technische staf en kantoorpersoneel.

Officials spreken graag over de bedrijfstak betaald voetbal. Maar de Eerste Divisie floreerde als een competitie van semi-profs. Ik weet waarover ik praat, want ik maakte jaren deel uit van die grote groep naamloze spelers, die na een volledige dagtaak gingen trainen en wat extra zakgeld verdienden, zoals ik bij SC Cambuur, Veendam, Haarlem en MVV. De clubs gaven niet méér geld uit dan dat er binnenkwam.

En het niveau was heel behoorlijk, niet te vergelijken met de huidige Jupiler League. Voetballers uit de Eredivisie waren in de herfst van hun carrière nog niet financieel onafhankelijk en bouwden af in de Eerste Divisie. Als jonge speler leerde je meer van die routiniers dan van de trainer.

Als modale voetballer speelde ik samen met Rob van Heeswijk, Pier Alma, Henny Weering, Johan Zuidema, Dick Nanninga, Gerrie Kleton, John Metgod, Willy Brokamp, Jo Bonfrère en Janusz Kowalik. Dergelijke namen kom je nu niet meer tegen in de opstellingen, want routiniers uit de Eredivisie hebben geen trek meer op vrijdagavond voor een hongerloon naar Helmond Sport, BV Veendam of FC Oss te reizen voor een veldslag.

Je kunt het je haast niet meer voorstellen, maar als tegenstanders kwam ik bij Helmond Sport Fons van Wissen en Co Prins tegen, bij DFC speelden Frans Bouwmeester en Rinus Bennaars. Ronald Spelbos ken ik van HVC, Huub Stevens van Fortuna Sittard en Thijs Libregts was de spelbepaler van Excelsior.



Johan Derksen