'Pedro Salazar Hewitt is een authentieke enge man'

01/03/2010 10:35

Een wedstrijd van PSV bij Eredivisie Live is een feest. Dan zit ik een kwartier voor aanvang al op het puntje van mijn stoel. Eredivisie Live heeft camera's in de catacomben. Je ziet de spelers uit de kleedkamer komen en zich in de gang opstellen, waar de grensrechter even de noppen controleert en kijkt of de heren geen scherpe sieraden dragen.

Zodra de spelers het veld betreden, breekt het wekelijkse moment of fame voor de camerabewuste Pedro Salazar Hewitt aan. Het lijkt me geen pretje en zeker niet inspirerend voor de stoere voetballers, maar Pedro grijpt deze unieke kans structureel aan om de kijkers te laten zien, dat hij een bijzonder warme relatie onderhoudt met de beroemde helden. Of ze het nou leuk vinden of niet, maar Pedro knuffelt, kust, omhelst alsof de linksback en de rechtsbuiten naar een ver land emigreren, maar de spelers doen slechts hun plicht, ze moeten een wedstrijd spelen.

Pedro overschat zichzelf grenzeloos, hij heeft zichzelf wijsgemaakt dat de PSV-vedetten beter presteren na een innig contact met hem. En dezelfde spelers hebben blijkbaar te veel innerlijk fatsoen om tegen de manager Communicatie en Media te zeggen dat hij moet opsodemieteren met zijn kleffe gedoe. Pedro mag niet tot de orde worden geroepen, ik kijk de hele week uit naar zijn reality soap. Het is altijd nog vermakelijker dan een redding van Andreas Isaksson, een rush van Ibrahim Afellay of een kopbal van Ola Toivonen. Pedro zorgt op zijn eigen podium in de gang voor topamusement. Waar kom je nog zo'n authentieke enge man tegen?

Voetbal is de grootste amusementsindustrie van Nederland en extreem mediagevoelig. Spelers verdienen een vermogen, omdat een groot publiek in voetbal is geïnteresseerd, waardoor het een aantrekkelijk podium voor sponsors is. De spelers kunnen via de media met hun achterban communiceren, met de mensen die de gemiddelde speler een financieel zorgeloos bestaan garanderen. Je zou dit als een morele plicht kunnen zien, het te woord staan van de media is een wezenlijk onderdeel van hun vak. Veel spelers beseffen dat en gaan daar heel volwassen en professioneel mee om.

Er zijn helaas ook egocentrische voetballers die louter de lusten van hun vak koesteren, maar zich distantiëren van de lasten. Een dergelijke onprofessionele houding en minachting naar het publiek zou door de clubs gecorrigeerd moeten worden, maar daar is bij PSV geen sprake van. Directeur Jan Reker laat het mediabeleid over aan Pedro en trainer Fred Rutten ziet achter elke boom een vijand uit medialand. Hij leest alle publicaties over PSV met een vergrootglas en zou het liefst zonder hinderlijke journalisten zijn vak uitoefenen, maar dan had hij automonteur of postbode moeten worden.

Het treurige resultaat is, dat de trotse topclub uit de voetbalhoofdstad van Nederland de spelers de gelegenheid geeft om de achterban te negeren. Soms krijg ik ontevreden reacties van lezers die van mening zijn dat er in de kolommen van dit blad meer aandacht is voor Ajax en Feyenoord dan voor PSV. Ik begrijp dat heel goed, want er is voldoende journalistieke relevantie om aandacht te besteden aan de prestaties van PSV, maar de manager communicatie en media verschaft de professionals voortdurend een alibi om de media niet te woord te staan. Hij schermt ze af, na wedstrijden verlaten ze het stadion via een sluiproute en de nooduitgang, en na trainingen vluchten ze via de keuken. Van enige communicatie is dan ook geen sprake, in het geval van Pedro zou je eerder kunnen spreken van mediaterreur.

Ik kan een redacteur niet zwaarder straffen dan hem tot PSV-watcher te benoemen. Marco Timmer, Tom Knipping, David de Vries en Geert-Jan Jakobs genieten nog steeds niet van een ontspannen nachtrust. En ook de van het dagblad Trouw overgekomen ervaren verslaggever Geert Langendorff weet niet wat hij meemaakt, omdat Pedro hem bij PSV het bedrijven van serieuze journalistiek volkomen onmogelijk maakt.

Bij Ajax, Feyenoord, AZ, SC Heerenveen, FC Groningen en FC Twente is goed te werken en de contacten met de desbetreffende mediamensen zijn goed. In een ultieme poging om de spelers te behagen streeft Pedro bij PSV zijn doel voorbij. Hij komt afspraken niet na, hij bepaalt welke spelers de media mag spreken, hij weigert interviews, terwijl de betreffende speler daar niet van op de hoogte is. Als journalisten een afspraak buiten hem om maken met een speler blaast hij zo'n interview weer af, omdat hij zich gepasseerd voelt en tijdens een gesprek met een speler komt hij voortdurend hinderlijk vragen hoe lang het interview nog duurt.

Pedro slijmt naar boven, trapt naar beneden, gedraagt zich stuitend arrogant en manifesteert zich steeds meer als een machtswellusteling. Hij bepaalt alles, de media moeten maar leven met zijn beslissingen. De eindredactie krijgt een punthoofd van hem, want er moeten voortdurend verhalen herschreven worden, ook als het niet over quotes van spelers gaat. Wordt de correctie niet toegepast, dan dreigt Pedro meteen met een boycot, dan krijgen we helemaal niemand meer te spreken. Voetbalanalyticus René van der Gijp uitte op de televisie wat kritische kanttekeningen bij het spel van rechtsback Stanislav Manolev, hetgeen voor Pedro een aanleiding was om een klacht in te dienen bij RTL en het door PSV Televisie beschikbaar gestelde fragment mocht voor straf niet meer door RTL worden uitgezonden.

Pedro Salazar Hewitt komt uit Chili. Hij begon zijn mediacarrière in Nederland als correspondent van de Spaanse krant Marca en het Chileense dagblad El Mercurio. Daarnaast trad hij op als persvoorlichter bij ATP tennistoernooien in Nederland en Chili. Hij werkte nog even als producer bij de KRO-radio, maar Frank Arnesen haalde hem in 1997 naar PSV.

Door de komst van spelers uit Zuid-Amerika was hij de afgelopen jaren ook als tolk inzetbaar binnen PSV. Dat schijnt hij naar behoren te doen, maar hij is aangesteld als tussenpersoon tussen PSV en de media, en die verantwoordelijkheid heeft van hem een karikatuur van een heuse manager communicatie en media gemaakt. Hij dekt wat verwende voetballers die hun verantwoordelijkheden niet kennen door dagelijks volwassen journalisten van toonaangevende media in de maling te nemen. Een prachtige club als PSV verdient een beter mediabeleid.

Ik ben natuurlijk niet naïef en ik realiseer me dat Pedro ongetwijfeld een straf zal uitspreken voor het schrijven en publiceren van deze column. Ik accepteer alle sancties en boycots, want het werken bij PSV is onder de huidige omstandigheden mensonterend. Ik verlang geen voorkeurspositie, maar een normale professionele medewerking en onze redacteuren hoeven zich niet nederig op te stellen tegenover de zelfbenoemde Koning van de Herdgang.

Over de rug van PSV voert hij een waar schrikbewind uit, Pedro is de dictator van zijn eigen bananenrepubliek in het Philips Stadion. Hij bakt er niets van, begrijpt de inhoud van zijn functie niet en brengt zijn werkgever PSV in diskrediet door de media voortdurend te treiteren en voor te liegen. Maar hij moet wel blijven knuffelen, kussen en omhelsen. Alleen uit dat gênante schouwspel blijkt al, dat de brave borst zich absoluut niet realiseert hoe belachelijk hij zich gedraagt.

Johan Derksen