'Vrede op aarde begint in Nederland'

01/02/2010 09:30

De bel gaat en er staat een Tros-trut op de stoep met een bos bloemen namens het programma Het Spijt Me. Ik moet er niet aan denken. Of die ideale schoonzoon van de EO rijdt met een limousine voor, omdat een boze achternicht met je wil dineren.

Anita Witzier mag altijd aanbellen, als het maar niet voor Memories is met de mededeling dat een oude vriendin uit Vriezenveen haar tong nog een keer in een van mijn oren wil steken. Daar maak ik weliswaar graag tijd voor, maar liever niet als er camera’s bij zijn. Ook een afvaardiging van Spoorloos op de stoep lijkt me geen feest.

'Uw dochter uit Comayagua in Honduras is naar u op zoek. Als linksback van Veendam heeft u begin jaren zeventig ooit een gepassioneerde nacht met haar moeder doorgebracht in Hotel Veenlust. U bent intussen grootvader van zeven kleinkinderen en uw oudste kleinkind is zwanger. Ze willen allemaal dolgraag kennis maken met opa.'

Ik zit niet te wachten op dergelijke verrassingen. Maar twee weken terug werd ik plotseling benaderd door Wonder en het Blijbedrijf voor de actie Peace of Cake. Wil je het goedmaken met iemand? Eindelijk die ene ruzie bijleggen? Vrede op aarde begint in Nederland. Eraan beginnen is een makkie, zet zelf een simpele stap.

De projectcoördinatie van Peace of Cake laat weten dat iemand uit mijn omgeving mij een speciaal op maat gebakken vredestaart wil geven. Ze voegen eraan toe dat ze die de volgende dag graag met een persoonlijke boodschap komen overhandigen uit naam van de andere partij. De reacties worden op film vastgelegd en gecommuniceerd met de pers en via de eigen website.

Op dat moment haakte ik al af, want ik wens niet ongevraagd in een gênante sketch te figureren. En mensen die mij iets willen melden, weten waar ik zit. Daar heb ik Wonder en het Blijbedrijf niet voor nodig.

Niets menselijks is mij vreemd. Achteraf vraag je je toch af wie de blijkbaar geschonden relatie met een taart wilde herstellen. Mijn ex-vrouw die alle schuld op zich neemt en de betaalde alimentatie terugstort, sluit ik uit. Co Adriaanse, die op een ludieke manier laat weten dat ik gelijk had met mijn stelling dat hij louter voor de dollars naar Qatar ging, zou een mogelijkheid zijn.

In een begeleidend briefje wenst hij me veel succes bij RTL, waar je voor een fooi publiek bezit bent. Adriaanse voegt er nog aan toe dat hij zich net heeft ingesmeerd met zonnebrandolie, vraagt zich af of mijn winterbanden bevallen in dat koude kikkerland en meldt dat hij een fonkelnieuwe Mercedes Sport van de sjeik heeft gekregen en dat hij na afloop van zijn contract zijn geld niet meer kan opmaken.

Willem van Hanegem sluit ik evenmin uit. Als voetballer vond ik hem een fenomeen, een held. Dertig jaar lang heb ik uitstekend met hem samengewerkt, maar toen hij als people manager faalde bij FC Utrecht, was dat een relevant item op de televisie. Ik had natuurlijk suikeroom Frans van Seumeren, voorzitter Jan Willem van Dop, technisch directeur Piet Buter en die vier ontslagen assistenten de schuld kunnen geven, maar Van Hanegem was als coach verantwoordelijk voor het functioneren van zijn staf.

Nadat ik mijn mening had gegeven, hoorde ik dat Willem nooit meer iets met me te maken wilde hebben. Dat spijt mij zeer, maar ik had geen alternatief. Ik wilde geloofwaardig en integer blijven en als dat vervolgens ten koste van een jarenlange relatie gaat, dan moet dat maar. Misschien ziet Van Hanegem de onredelijkheid van zijn verontwaardiging nu in, al past dat niet zo bij zijn karakter.

Als voetbalkenner respecteer ik hem zeer en hij is altijd van harte welkom aan tafel bij Wilfred Genee en mij. In alle eerlijkheid hoop ik een beetje dat Willem achter die taart zat. Ik kan heel goed zonder hem leven, maar leuk vind ik de huidige situatie allerminst, al heb ik geen enkele spijt van mijn kritische analyse. Ik had Van Hanegem wel graag aan het werk gezien met de huidige spelers van FC Utrecht, want hij moest zich behelpen met een gemankeerde selectie.

Misschien kwam de taart wel van mijn voorganger. Na een jarenlang dienstverband vertrok hij op een beschamende wijze bij dit blad. Via de tamtam hoor ik dat hij nog steeds loopt te pochen over de winst die hij heeft gerealiseerd en voor het gemak vergeet hij al die verliesgevende bladen die hij als een megalomane mediatycoon op de markt gooide. Tegenwoordig is hij adviseur van een flutblad, helaas nog steeds op ons briefpapier. Van hem hoef ik geen taart.

Hij zou taarten moeten bakken voor alle Sparta-supporters. Als commissaris hield hij de komst van de destijds spotgoedkope Demy de Zeeuw tegen. De toenmalige trainer Wiljan Vloet heeft er nóg slapeloze nachten van. Het geld van de sponsor werd geïnvesteerd in een talentvolle Nigeriaan die voor miljoenen zou worden doorverkocht naar een Europese topclub.

Directeur Peter Bonthuis heeft nog steeds pijn in zijn buik van de drie jaar salaris die hij tot de laatste cent moest betalen aan de na drie maanden ontslagen trainer Gert Aandewiel, die werd ontdekt, aanbevolen en gecontracteerd door de commissaris. Tot overmaat van ramp sprak hij de belangrijkste sponsor, Hans van Heelsbergen, in een volle bestuurskamer toe alsof hij een kwajongen tot de orde riep.

Sindsdien doet Hans Textiel niets meer voor Sparta. Tel uit je winst. Ik hoop niet dat de commissaris ook overal over Sparta staat te pochen, want zijn aanwezigheid heeft de club een vermogen gekost.

Dorpsidioten die dagelijks gore haatmails sturen, zie ik niet snel tot inkeer komen en contact opnemen met Peace of Cake. Maar voor Pierre van Hooijdonk is er nog hoop. Misschien geeft hij nu toe dat hij als speler van Feyenoord alleen met zichzelf bezig was, de talentvolle jeugd kleineerde in de kleedkamer en de leiding zonder gêne oneerbare financiële voorstellen deed.

Als zelfs zijn zaakwaarnemer Rob Jansen met het schaamrood op de kaken bij die gesprekken zat, zegt dat eigenlijk alles. Misschien biechtte Pierre in een briefje bij de taart ook nog op dat hij jarenlang het lek was naar zijn maatje bij het AD, Chris van Nijnatten, waardoor alle vuile was van Feyenoord en Oranje op straat lag.

Ook Mario Been is een optie. Terwijl de club 36 miljoen euro in het rood staat, er dagelijks medewerkers worden ontslagen en het op tijd uitbetalen van de salarissen bijna onmogelijk is, liep hij te klagen in de media over het feit dat hij geen verwarmd trainingsveld tot zijn beschikking heeft.

Been doet het uitstekend als trainer, maar moet niet de verwende kleuter acteren. Hij moet creatief zijn en alternatieven bedenken, in de hal, op kunstgras en in het krachthonk, maar geen stemming kweken. Ik denk dat hij het in zijn hart roerend met me eens is.

Verder kan Louis van Gaal achter de taart zitten, omdat hij intussen ook weet dat Andries Jonker niets toevoegt en slechts een blaaskaak is. Martin Jol kan er behoefte aan hebben toe te geven dat de komst van Thimothée Atouba en Marko Pantelic achteraf gezien onzin is, maar Jol zegt helaas nooit wat hij écht vindt.

Misschien ziet Sparta-coach Frans Adelaar wel in dat hij zich inderdaad belachelijk maakte door met zijn selectie achter gesloten deuren te trainen. Daar heeft hij alleen een paar trouwe supporters mee, die dagelijks komen kijken. Verder is niemand geïnteresseerd, zelfs geen tegenstanders.

Humberto Tan kan een paar oude uitzendingen hebben bekeken en er begrip voor hebben dat ik hem waardeer als collega, maar dat ik hem terecht een zwakke, prietpraat verkondigende presentator vind. En FC Twente-voorzitter Joop Munsterman heeft al toegegeven dat hij niets te melden had in het televisieprogramma Voetbal International.

Ik kom er niet uit, ik heb werkelijk geen idee wie de mysterieuze figuur achter Peace of Cake is. Maar als Wonder en het Blijbedrijf morgen weer contact zoeken, bedankt ik opnieuw voor de eer. Al blijf ik razend benieuwd!

Johan Derksen